Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op den kleinen wollen omslagdoek, waartegen Dan's wang rustte, en niemand wist ooit hoe zacht en vertroostend hem die aanraking scheen, na de harde legers, die in den laatsten tijd zijn deel waren geweest. Geestelijk, zoowel als lichamelijk lijden hadden zijn wil en trots gefnuikt, en' de opgeheven last veroorzaakte zulk een gevoel van verlichting, dat hij een oogenblik roerloos stil bleef zitten

° -Mijn arme jongen, hoe heb je dat heele jaar geleden, terwijl wij je zoo vrij waanden als een vogel in de lucht. Waarom heb je ons niets laten weten, Dan, en je laten helpen? Heb )e aan je vrienden kunnen twijfelen? hn tante Jo, alle andere aandoeningen in haar medelijden vergetend, hief het neergebogen gezicht tot zich op en keek verwijtend in de groote holle oogen, die nu openhartig

de hare zochten.

„Ik schaamde mij, en wilde het liever alleen dragen, dan u schokken en teleurstellen, zooals ik nu heb gedaan, al doet u uw best het niet te laten blijken, t Komt ei niet op aan. Ik moet er mij aan trachten te wennen, kn Dan sloeg de oogen weer neer, als kon hij het gezicht niet verdragen van den angst en de verslagenheid, die zijn bekentenis op het gelaat zijner beste vriendin hadden

teweeggebracht.

Ik ben geschokt en teleurgesteld door de zonde, maai tevens verheugd, dankbaar en trotsch, dat mijn zondaar zich heeft bekeerd, boete heelt gedaan en met deze bittere les zijn voordeel wil doen. Niemand dan mijn man en oom Laurie behoeft ooit de waarheid te weten; aan hen zijn wij het verplicht, en zij zullen er over denken a s ik, antwoordde tante Jo, wijselijk begrijpend, dat volkomen openhartigheid een betere uitwerking zou hebben dan te veel sympathie. ,

.Neen, dat zullen zij niet; een man vergeeft nooit zooals

een vrouw. Maar het is niet meer dan billijk. Zegt u het hun voor mij en laten ze er dan een eind aan maken. Mijnheer Laurence weet het al, vermoed ik. Ik heb geijld, toen mijn hoofd van streek was; maar hij bleef toch even vriendelijk. Dat zij het weten kan ik nog verdragen, maar

Sluiten