Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

biedige stilte tot hun vriendelijk geduld hem weer had opgebeurd; en had hij pijn, dan verlichtten ze die zooveel ze konden. Josie noemde hij dikwijls „moedertje," maar Betsy bleef altijd „Prinses," en er was een groot verschil in de wijze waarop hij de twee nichtjes behandelde. Josie hinderde hem wel eens met haar luidruchtige manieren, de lange tooneelstukken die zij wilde voorlezen en de moederlijke berispingen, die zij hem toediende, wanneer hij tegen de voorschriften gezondigd had; want een „heer der schepping" in haar macht te hebben, vond zij zoo heerlijk, dat zij hem met een ijzeren roede zou hebben geregeerd, als hij het had toegelaten. Aan Betsy, die veel zachter te werk ging, liet hij nooit ongeduld of vermoeidheid blijken; hij gehoorzaamde haar blindelings, spande zich in om in haar tegenwoordigheid veel beter te schijnen, en stelde zooveel belang in haar werk, dat hij haar onafgewend lag aan te kijken, terwijl Josie hem voorlas — zoo mooi zij het kon, doch zonder dat hij er op lette.

Toen tante Jo dit opmerkte doopte ze hen „Una en de leeuw," i) welke benaming zeer goed op hen van toepassing was, hoewel de manen van den Leeuw waren afgeknipt en Una hem nooit trachtte te breidelen. De oudere dames maakten alle mogelijke lekkernijen voor hem klaar en voorzagen in al zijn materieele behoeften; maar mevrouw Meta had haar drukke bezigheden t'huis, mevrouw Amy bracht alles voor hare aanstaande reis naar Europa in orde, en mevrouw Bhaer was der vertwijfeling nabij, want de verschijning van het beloofde boek was door de laatste huiselijke gebeurtenissen belangrijk vertraagd. Wanneer zij aan haar schrijftafel papieren regelde of, in gedachten verzonken, op haar pen zat te bijten, wachtend tot de goddelijke bezieling zich over haar zou uitstorten, vergat zij meermalen haar nagemaakte heidenen heldinnen, in de bestudeering der levende modellen vóór haar, en zoo zag ze door toevallige blikken, woorden en gebaren een klein romannetje zich ontspinnen, waarvan niemand anders het bestaan nog vermoedde.

De schuifdeuren tusschen de beide kamers stonden gewoonlijk open, en verleenden een blik op de groep voor 1) Uil Spenser's Fairy Queen.

Sluiten