Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dit is nu beier op je van toepassing", en blij dat zij hem door haar belangstelling te loonen genoegen kon doen, las Betsy met haar welluidende stem:

„OU wonden van den held, ireneest!

O! ridder, herneem nu uw kruchlen;

Genotvol streven Naar roen) en leven,

O! laat niet te lang op u wachten!"

Ik ben geen held en zal het nooit worden, en „roem en leven" zullen voor mij nooit veel beteekenen. 't Komt er ook niet op aan. Lees me maar liever de courant voor. Die val op mijn hoofd heeft een dwaas van mij gemaakt."

üan's stem klonk vriendelijk; maar het licht was van zijn gelaat verdwenen en hij schoof onrustig op de kussens heen en weer, alsof ze vol dorens zalen. Ziende dat zijn stemming veranderd was, legde Betsy kalm het boek neer, nam de conrant op en doorliep de kolommen om iets te zoeken waar hij belang in stellen kon.

De geldmarkt kan je niet schelen, wel? en het muzikaal nieuws ook niet. Hier is het verslag van een moord; daar hield je vroeger nogal van; zal ik het voorlezen?"

„Neen!"

Eén enkel woord slechts, maar het deed tante Jo huiveren en voor een oogenblik durfde zij niet in dien verklappenden spiegel kijken. Toen zij het eindelijk deed, lag Dan bewegingloos, met de hand voor de oogen, en las Betsy kalm het kunstnieuws, voor ooren die geen enkel woord verstonden. Met het gevoel van een dief, die iets kostbaars gestolen heeft, sloop tante Jo naar haar studeerkamer terug, en het duurde niet lang of Betsy volgde haar, met de mededeeling, dat Dan in een gerusten slaap scheen gezonken.

Haar naar huis zendend, met het vaste voornemen haar daar zoo lang mogelijk te doen blijven, zat moeder Bhaer, door de rood ondergaande zon beschenen, een heel uur lang in haar eentje ernstig na te denken; en toen een beweging in het aangrenzend vertrek haar daarheen riep, ontdekte zij, dat de geveinsde slaap in werkelijke.rust was overgegaan, want Dan lag zwaar adem te halen, met een donkerrooden blos op de wangen en de gebalde vuist op zijn breede borst. Hem nog dieper beklagend, dan ooit te voren, ging tante Jo op een laag

Sluiten