Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te leiden, hopende daarmee zijn nieuwsgierigheid te bevredigen en zoodoende rust te krijgen.

7Laat eens zien: Blair was een jongen, dien ik inden trein ontmoette, en Mason een arme stakker, die in een — wel een soort hospitaal was, waar ik toevallig ook kwam Blair ging op den loop, naar zijn broers, en ik zou denken, datMason geraakt was, omdat hij daar stierf'. Ben je nu tevreden ?"

„Neen, nog niet. Waarom ging Blair op den loop' en wie raakte dien anderen kerel? Ik weet zeker dat er ergens gevochten is; niet?"

„Ja."

„En ik vermoed dat ik wel raden kan waarom."

„Te duivel! Laat je vermoedens eens hooren! Dat moet vermakelijk zijn/ zei Dan, een gerustheid veinzend die hij niet voelde.

Verheugd, ongehinderd te mogen spreken, kwam Ted onmiddellijk met zijn oplossing voor den dag van het "eheim, dat hij gekoesterd had; want dat er ergens een Geheim school, wist hij zeker.

„Je hoeft niet ja te zeggen, als ik goed raad en je soms een eed hebt gedaan, het niet te zullen verraden. Ik zal het wel op je gezicht lezen en er nooit een woord over spreken. Pas maar 's op, of ik geen gelijk heb. Volgens mijn overtuiging, ben je daarginds in een paar gevaarlijke zaakjes betrokken geweest. Ik bedoel niet treinen plunderen en reizigers scalpeeren, of" iets van dien aard; maar de kolonisten verdedigen, een schurk ophangen, of iemand doodschieten, wat je soms verplicht bent te doen. in zelfverdediging. Ha ! ik heb het geraden, zie ik. Je hoeft niets te zeggen; ik ken die flikkering in je oogen wel mannetje, en dat ballen van je groote vuist." En Ted' sprong op van voldoening.

„Ga voort, leeperd, maar raak het spoor niet bijster" spotte Dan, die een wonderlijk gevoel van troost put'le uil die in t wild gesproken woorden, en een onweerstaanbare begeerte in zich voelde opkomen, de juistseradene te bevestigen; maar - hij durfde niet. De misdaad kon hij belijden, maar niet de straf die er op sevoM was; die schande drukte hem nog te zwaar

Sluiten