Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik wist wel dat ik er achter zou komen; mij kun je niet lang bedotten," begon Ted, met zoo'n air van geslepenheid, dat Dan tegen wil en dank even moest lachen.

„Het lucht op, hè, als je je hart eens kunt uitstorten? Nou dan, biecht dan eens op! Bij mij is het geheim veilig — tenzij je gezworen hebt het niemand te verraden."

„Dat heb ik."

„O — zoo; doe het dan niet!" en Ted trok een lang gezicht, maar hij werd onmiddellijk weer de oude, en zei met het air van een man van de wereld: „Ja! Ja! —ik begrijp het — woord van eer — zwijgen als het graf — getrouw tot den dood — enz. Blij dat je je kameraad in het hospitaal ter zijde hebt gestaan. Hoeveel heb je er gedood ?"

„Eén maar!"

„Gemeene kerel natuurlijk?"

„Een gemeene schurk!"

„Nou, kijk maar zoo nijdig niet. Ik maak je er geen verwijt van. 'k Zou zelf wel lust hebben om op die bloeddorstige schelmen te schieten. Later heb je je natuurlijk moeten schuilhouden en rustig blijven?"

»Erg rustig en heel lang."

»En toen heb je eindelijk een goed heenkomen gevonden en bent naar de mijnen gegaan, waar je die moedige daad hebt verricht. Hè, wat was je leven daarginds toch belangrijk en interessant! Ik ben blij, dat ik het weet; maar ik zal niets verklappen."

„Neen, doe dat vooral niet! Kijk eens hier, Ted, wanneer jij een man hadt gedood, zou je er dan spijt, van hebben — een slecht mensch, bedoel ik?"

Ted opende zijn mond al om te zeggen: „Geen greintje!" maar hield dat antwoord terug, alsof iets in Dan's gezicht hem van gedachte veranderen deed. ,,'k Weet niet. — Als het mijn plicht was, in den oorlog of in zelfverdediging, dan geloof ik van niet; maar als ik hem in een aanval van drift te lijf was gegaan, dan denk ik dat ik er wel spijl over zou hebben, 't Zou mij niets verwonderen, of zijn schim zou mij achtervolgen en, wroeging mijn geweten

Sluiten