Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik heb in den laatsten tijd zooveel uitgestaan, dat ik het heusch niet kan helpen, als ik wat ontstemd ben. Ik zou wel eens willen weten wat Dan wel zal hebben gedacht, toen hij jullie niet terug zag? Het was verstandig; maar een laatste blik op bekende gezichten zou hem toch ook zooveel goed hebben gedaan, vóór zijn vertrek naar de wildernis," zei tante Jo verdrietig.

„Veel beter zóó. We hebben brieven voor hem achtergelaten en al wat wij maar bedenken konden, dat hij noodig kon hebben, en zijn toen stilletjes vertrokken, eer hij kwam. Betsy scheen werkelijk verlicht, en ik was het zeker;" zei mevrouw Amy, de rimpels uit haar blanke voorhoofd strijkende, terwijl zij haar dochter toelachte, die gelukkig en vroolijk met haar nichtjes zat te praten.

Tante Jo schudde het hoofd, alsof de zilveren rand aan deze wolk moeilijk was te vinden; maar zij had geen tijd om verder knorrig te zijn, want juist kwam zwager Laurie, die er bijzonder verheugd uitzag, de kamer binnen.

„Een nieuw schouwspel zal u worden vertoond, goede lieden. Maakt front! oogen naar de muziekzaal, en zegt mij hoe het u bevalt. Ik noem het ,,'t Is maar een Speelman" naar Andersen's verhaal. Welken naam willen jullie er aan geven?"

Hiermee wierp hij de groote deuren open, en allen zagen nu een jongen man staan, met stralend gelaat en een viool in de hand. Er was geen twijfel aan den naam van dit schouwspel, en de kreet „Nat! Nat!" gaf het sein tot een algemeene opschudding. Maar Daisy was het eerst bij hem, en scheen haar gewone bedeesdheid ergens onderweg verloren te hebben, want snikkend viel zij hem om den hals; de schok van verrassing en vreugde was te groot voor haar geweest, dan dat zij dien kalm had kunnen verdragen. Alle ophelderingen werden door deze teedere en aandoenlijke omhelzing overbodig, en hoewel mevrouw Meta haar dochter spoedig uit zijn armen losmaakte, was het alleen om zelf die plaats in te nemen, terwijl Demy hem met broederlijke warmte de hand drukte en Josie om hem heen danste, als Hamlet's drie heksen in één persoon vereenigd, en op haar meest dramatischen toon riep:

Sluiten