Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

snel te verplaatsen, hetzij om eene vijandelijke hinderlaag te ontwijken, hetzij om hunne jacht te vervolgen, moeten dan noodwendig een groot deel van den buit of van de koopwaren die zij bij zich hebben in den steek laten, en daar zij hun eigendom niet gaarne verliezen, maken zij wat in de taal der woudloopers een cache (bergplaats) heet.

Dit geschiedt op de volgende wijs.

Men begint met dekens en bionsvellen te spreiden rondom de plek waar men de cache maken wil; vervolgens steekt men met een spade de zoden op, rond, vierkant of ovaal, al naar den vorm dien men aan de cache geven wil; als dan gaat men aan 't delven, wel zorg dragende dat men de aarde die uit den kuil komt op de bovengenoemde dekens werpt.

Zoodra de kuil diep genoeg is, bekleedt men de wanden met bisonsvellen, om de vochtigheid af te weren, en legt er de goederen in, die men weder met bisonsvellen toedekt; dan werpt men er aarde overheen en hoogt ze met de meeste zorg aan, legt er de zoden op, en begiet ze ter dege om ze te beter te doen groeien; de aarde die men heeft overgehouden wordt tot den laatsten kluit naar de rivier gedragen en in den stroom geworpen, om zoodoende geen spoor van de cache zichtbaar te laten, die men trouwens zoo goed weet te verbergen, dat alleen het oog van den meest geoefende haar zou kunnen ontdekken: en toch gebeurt het niet zelden, dat de eigenaar, of de vinder, als hij zulk eene bewaarplaats opent, ziet dat zij reeds geplunderd of geheel geledigd is.

De voorwerpen die in zulk een kuil worden bewaard, kunnen er vijf of zes jaar in blijven zonder te bederven.

Hoevele zaken echter zijn er op deze wijs niet verloren gegaan, door den dood des eigenaars, die door een ongeluk of in een hinderlaag omgekomen, het geheim van zijn geborgen schatten met zich in het graf nam!

Wij zijn begonnen met te zeggen, dat de Squatter meende zulk eene bergplaats ontdekt te hebben.

In zijn toestand was deze vondst voor hem van onberekenbare waarde; wellicht bevatte zij de onmisbaarste voorwerpen daar hij van verstoken was, en dien hem om zoo te zeggen zouden doen herleven, door hem de middelen te verschaffen om weder te gaan jagen, of in roof en plundering zijn fortuin te zoeken.

Hij staarde eenige minuten onafgewend naar de plek waar hij de cache vermoedde, terwijl zijn geest door een drom van gewaarwordingen bestormd werd.

Eindelijk bedaarde zijne ontroering, en met een hart vol hoop en vrees begon te overleggen hoe hij op de onschuldigste en eerlijkste manier zijne handen naar eens anders eigendom zou uitsteken; want gelijk alle lieden die gewoon zijn in de prairie te leven, bezat hij, hoe roofzuchtig hij overigens wezen mocht, zekere aangeboren billijkheid en stelde hij zich tot een punt van

Sluiten