Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

biedig zult behandeld worden, alsof gij u in de hoofdkerk te Quebec voor het groote altaar bevondt."

„Ik zweer u denzelfden eed dien Harry u gezworen heeft en dat gij u met volle gerustheid op de hoede van onze eer en trouw kunt verlaten," liet Dick er op volgen, terwijl hij zijne rechterhand naar den hemel opstak.

„Ik dank u, mijne vrienden," antwoordde het meisje, „ik ken uw eerlijkheid en ik neem zonder wantrouwen uw aanbod aan, wel overtuigd dat gij uwe belofte zult nakomen."

De beide jagers bogen.

„Wanneer vertrekken wij?" vroeg Harry.

„Als wij de afwezigheid van den Roode-Ceder konden te baat nemen, dat zou wel het beste zijn," vervolgde Dick.

„Dat is ook mijn gevoelen," zeideEllen; „maar," liet zij er meer of min verlegen op volgen, „ik zou niet alleen willen ontvluchten."

„Verklaar u nader," zei Dick.

„Dat is onnoodig," riep Harry met drift. „Ik weet wat gij verlangt. Uw plan is goed, Ellen, wij onderschrijven het ten volle; laat de jonge Mexicaansche u vergezellen; als wij in staat waren haar aan hare familie terug te geven, die door hare oplichting voorzeker doodelijk getroffen is, zouden wij het gaarne doen."

Ellen wierp den jongman een dankbaren blik toe en kreeg een lichten blos.

„Gij hebt een edel hart, Harry," zeide zij; „ik zeg u dank dat gij mijne gedachten zoo goed hebt weten te raden, daar ik niet wist hoe ik het u voor zou stellen."

„Is er nog iets anders dat gij van ons verlangt?"

„Neen."

„Goed! Breng dan uwe vriendin maar zoo spoedig mogelijk hier; als gij terugkomt zijn wij gereed. De gambusinos slapen, de Roode-Ceder is afwezig, wij hebben niets te vreezen; alleenlijk haast u, zoodat wij nog voor het opkomen der zon ver genoeg van hier kunnen zijn, om niet achterhaald te worden door hen, die ons zeker zullen vervolgen zoodra zij zien dat wij gevlucht zijn."

„Ik verlang slechts eenige minuten," zeide Ellen, terwijl zij weldra in de struiken verdween.

Dona Clara had vruchteloos gepoogd te slapen; ondanks de aanbeveling van hare vriendin om zich bedaard te houden, had hare door hoop en vrees geslingerde ziel haar geen oogenblik rust gegund; met open oor en oog had zij geluisterd naar het minste geluid, en in de duisternis de schaduwen zoeken te onderscheiden die nu en dan door het geboomte slopen of tusschen de takken van hare hut zichtbaar werden.

Ellen vond haar klaar wakker en gereed om te vertrekken. De toebereidsels tot bare vlucht vorderden niet veel tijd; zij namen slechts eenige kleedingstukken van de eerste noodzakelijkheid mede.

Sluiten