Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te snellen; gelukkig bereikten zij weldra ongedeerd den anderen oever, ondanks een hagelbui van pijlen door de Indianen op hen afgeschoten, die op hunne beurt verschrikt, huilden van woede op het zien dezer nieuwe vijanden, die als door een tooverslag voor hunne oogen uit den grond schenen op te rijzen.

De Arends-Veer en dona Clara zetten echter hunne vlucht altijd voort, zonder op het geroep der jagers te letten.

De troep ruiters die de Sachem der Coras in een wolk van stof had zien naderen, waren Apachen, die van eene jacht op bisons terugkwamen en weder huiswaarts keerden. Ofschoon zij van het gebeurde niets wisten, had het gezicht hunner vrienden die langs de rivier liepen, en der twee ruiters die in allerijl vluchtten, hen spoedig doen begrijpen dat er gevangenen waren ontsnapt, die door hunne stamgenooten werden nagezet.

Weldra was nu de rivier met Apachen krijgslieden als bedekt, die haar overzwommen om de vluchtelingen te achterhalen.

De vervolging begon thans met vernieuwde woede en werd voor de Arends-Veer en dona Clara meer en meer verontrustend, in weerwil van den grooten afstand dien zij op hunne vijanden vooruit hadden.

De Rio-Gila is een der grootste en statigste stroomen van het Verre Westen; haar loop is zeer onstuimig en afwisselend, vol snelvlietende engten, stortvloeden en watervallen, en inzonderheid veel kleine of groote eilanden, die door de gedurige veranderingen in haar bedding worden gevormd, hetgeen gewoonlijk plaats heeft wanneer zij op sommige tijden van het jaar hoog gezwollen is en buiten hare oevers treedt, en het omliggende vlakke land soms vier of vijf mijlen ver overstroomt.

De Arends-Veer had weldra begrepen dat zijne eenige kans op behoud niet gelegen was in de prairie, waar hij geen enkelen schuilhoek zou vinden om zich te verschansen en eene wanhopige verdediging te beproeven, maar wel op een der eilandjes in de Gila, waar soms steile rotsen en dichte kreupelbosschen, hem vooreerst eene wijkplaats zouden bieden uit welke men hem niet ongestraft zou kunnen verdrijven. De onzekere en gedurig afzwervende koers dien hij hield, had dus geen ander doel dan om telkens langs een omweg weder bij de rivier te komen.

Valentin en zijne kameraden verloren de vluchtelingen, ondanks hunne afwisselende beweging, niet uit het oog; en ofschoon zij zeiven op het heetst werden nagezet, volgden zij met klimmende bezorgdheid den loop van deze vreeselijke worsteling.

„Zij zijn verloren!" riep don Pablo op eens. „De Indiaan lijkt wel dwaas, zoo waar als ik leef! Kijk! nu wil hij weer dezen weg uit; dat is immers zoo goed als den wolf in den muil te loopen!"

„Gij vergist u," antwoordde Valentin, „de tactiek van dien man is inderdaad zeer begrijpelijk en tegelijk zeer behendig. De

Sluiten