Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

magen of kleine eters hebben het dus aan een lndiaanschen disch hard te verantwoorden. Tegenover den verbazenden eetlust, om niet te zeggen vraatzucht, der Indianen zijn zij dikwijls genoodzaakt, hetzij hunne maag te overtaden of zich een twist op den hals te halen, dat beiden ernstige gevolgen zou kunnen na zich slepen. Dura lex sed lex (Harde wet, maar toch wet).

Gelukkig had er bij deze gelegenheid niets dergelijks plaats en liep de maaltijd zonder bezwaar tot aller genoegen af.

Toen men met eten gedaan had, stond Valentin op en na tweemaal op verschillende wijzen voor de aanwezigen gebogen te hebben, zeide hij tot het opperhoofd:

„Ik zeg mijn broeder, namens mijne metgezellen en voor mij zeiven dank voor zijn luisterrijk onthaal. In geen duizend manen zal de geheugenis daarvan uit mijn hart zijn gewischt. Krijgslieden echter mogen niet lang blijven eten, wanneer ernstiger belangen hunne zorgen vereischen. Wil mijn broeder Pethonista het nieuws hooren dat ik hem moet aankondigen?"

„Heeft mijn broeder mij eene geheime mededeeling te doen, of betreft zijn bericht de belangen van den ganschen stam?"

„Mijn bericht gaat den ganschen stam aan."

„Ooah! dan moet mijn broeder geduld hebben. Morgen, wellicht over weinige uren reeds, als de Eenhoorn, de groote Sachem der Comanchen terugkomt, kan mijn broeder hem spreken."

„Als de Eenhoorn hier was," hervatte Valentin met drift, „zouden een paar woorden voldoende zijn; maar hij is afwezig en de tijd dringt; ik vraag dus andermaal of mijn broeder mij hooren kan?"

„Goed," antwoordde Pethonista, „als mijn broeder het zoo wil, zullen al de opperhoofden zich onmiddellijk vereenigen in den grooten toovertempel, in welks onderaardsch gewelf het heilige vuur brandt van Montecuhzoma."

Valentin maakte eene buiging ten teeken dat hij het goedvond.

Wij zullen hier nopens dit zoogenaamde vuur van Montecuhzoma eenige ophelderingen geven, die door den lezer niet zonder belangstelling zullen vernomen worden.

Dit zonderlinge gebruik is van eeuw tot eeuw voortgeplant en heeft vooral onder de Comanchen tot op den huidigen dag stand gehouden.

Tijdens de verovering van Mexico, zoo verhalen zij, eenige dagen voor den dood van Montecuhzoma terwijl hij het ongelukkig lot dat hem dreigde vooruit voelde naderen, ontstak hij een vuur, en beval zijne rijksgrooten dat zij het zouden onderhouden, zonder het immer te laten uitgaan, tot op den dag zijner wederkomst om zijn volk van het juk der Spanjaarden te verlossen.

i) En niet Montezuma, zooals men gewoonlijk schrijft. Alle Mexicaansche namen, toen zoowel als nu, hebben eene beteekenis. Montecuhzoma wil zeggen Gestre?ige heer', in oude Mexicaansche handschriften, uit den tijd der verovering, vindt men wel eens Machecuzoma, maar nooit Montezuma.

Sluiten