Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

overrompeld, door een kring van vlammen omringd en van alle zijden door een drom van woeste vijanden aangevallen, die als een bende duivels tusscben de brandende hutten rondloopende, de vrouwen en kinderen vermoordden en scalpeerden, waren geheel wanhopend en boden aan deze woedende bestorming aanvankelijk slechts zwakken tegenstand.

Intusschen grepen de vlammen al meer en meer om zich heen, het geheele dorp was een brandende vuurpoel; hier en daar was de lucht zoo heet dat men niet meer kon ademen, terwijl gloeiende wolken van vonken en rook de oogen verblindden of verzengden.

De jagers op het dak hunner calli gezeten, verdedigden zich als wanhopenden, niet meer om hun leven te redden, maar om het ten minste zoo duur mogelijk te verkoopen; reeds zagen zij zich door een nimbus van vlammen omgeven, die zich boven hun hoofden dreigden te vereenigen, en nog dachten zij aan geen wijken.

Intusschen, nadat de eerste oogenblikken van schrik voorbij waren, had zich een troep Comanche-krijgslieden verzameld, die den Apachen hardnekkig weerstand bood.

Op eens sprong de Witte-Gazelle, met fonkelenden blik, gesloten tanden en verbleekte lippen vooruit, onmiddellijk gevolgd door den Roode-Ceder en de vrijbuiters, die haar geen oogenblik alleen lieten.

„Geef u over!" riep zij tegen Yalentin.

„Lafaard!" antwoordde de Franschman, die haar voor een man aanzag, „ziedaar mijn antwoord!"

En oogenblikkelijk schoot hij op het meisje zijn pistool af.

De kogel trof haar echter niet maar ging Ourson door den arm, die huilde van pijn en zich als een razende onder de menigte wierp.

„Geef u over! nog eens!".... herhaalde het meisje, „gij ziet immers wel dat gij gedood zult worden."

„Neen! honderdmaal neen!" riep Yalentin, „ik geef mij niet over!"

De Gazelle, hierdoor haar geduld verliezende, vloog naar den muur der calli, en met behulp van handen en voeten gelukte het haar het afdak te bereiken, eer men nog gezien had wat zij voornemens was.

Toen met de kracht en vaardigheid eener tijgerin sprong zij naar dona Clara, greep haar om het lijf en zette haar een pistool op het voorhoofd.

„Zult gij u thans overgeven?" riep zij als een razende.

„Pas op, Nina! pas op!" schreeuwde Sandoval.

Het was te laat.

Curumilla had haar met de kolf van zijn geweer een stoot toegebracht en zij stortte neder.

De vrijbuiters schoten toe om haar te helpen, doch Valentin en zijne vrienden dreven hen terug.

Nu ontstond er een vreeselijk gevecht met blank geweer, boven en om het lichaam der Gazelle, die buiten kennis op den grond lag.

Valentin wierp een bespiedenden blik om zich heen; met eene

.De Roovers der PrairiSn. 9

Sluiten