Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

deze barbaarsche ceremonie zeer weinig gesteld was, echter begreep dat bet onstaatkundig zou zijn er niet bij te verschijnen.

„Wij hebben vroeger gezegd dat ook de dochter van den Squatter in het dorp was gekomen.

Nauwelijks had don Pablo haar gezien, of hij voelde zijn hart in zijn boezem kloppen en eene koude rilling liep hem door de leden.

Ellen, die de blikken doelloos links en rechts liet zwerven, kreeg hem toevallig in het oog; een lichte blos kleurde hare wangen en zij sloeg de lange wimpers neer om de straal van genoegen te verbergen, die bij zijne ontmoeting tegen wil en dank in haar oog had geschitterd.

Onwillekeurig gevoelde zij zich geruster toen zij den edelen jongman in hare nabijheid zag, ofschoon zij hem nauwelijks kende en hij vroeger haar slechts een paar keeren had toegesproken; maar zij had hem immers eenmaal het leven gered? Een vroolijke uitroep smoorde op hare lippen.

Don Pablo trad naar haar toe; hij had reeds vernomen door welk een zonderlingen samenloop van omstandigheden zij zich in de handen der vrijbuiters bevond.

„Gij zijt vrij, Senorita," zeide hij, „voortaan hebt gij niets meer te vreezen, want gij zijt hier onder mijne bewaking."

„En onder de mijne," riep Harry onstuimig, terwijl hij don Pablo van het hoofd tot de voeten opnam; „ik alleen acht mij wel in staat om miss Ellen tegen elke beleediging te verdedigen."

De beide jongelieden wisselden een onbeschrijfelijken blik.

Bij de eerste ontmoeting reeds hadden zij in elkander een mededinger ontdekt.

„Ik heb er geen oogenblik aan gedacht om miss Ellen aan uwe bescherming te onttrekken, caballero," antwoordde de Mexicaan koelzinnig; „alleenlijk, daar gij in het dorp een vreemdeling zijt, terwijl ik mij onder een aantal beproefde vrienden bevind, geloof ik dat mijne bescherming haar niet nutteloos zal zijn en bied ik haar die aan, ziedaar alles."

„Ik aanvaard die met grooten dank, caballero," antwoordde Ellen met een bevalligen lach. „Wees zoo goed, als ik u bidden mag, om mij eene schuilplaats te bezorgen, waar ik eenige oogenblikken rust kan nemen, die ik zeer noodig heb."

„Gij hebt mij slechts te volgen," antwoordde de jonkman met eene galante buiging, „uw verlangen zal onmiddellij k voldaan worden

Ellen wendde zich nu tot Harry.

„Ik zeg u dank, broeder," zeide zij, hem vriendelijk de hand toestekende. „Denk thans om u zeiven; tot spoedig!" Daarop vervolgde zij tot don Pablo : „Ik ga met u, caballero."

De Canadeesche jager bleef een oogenblik sprakeloos staan bij dit luchtige afscheid, maar weldra herstelde hij zich.

„Ei!" mompelde hij, „moet zij mij dus afschepen!... doch waarom zou ik er boos over worden? alle vrouwen zijn immers

Sluiten