Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zoo was hij in zijne verbijstering, zonder te weten hoe, over de palissade buiten het dorp gekomen, en op ongeveer honderd schreden van hem af stroomde reeds de Rio-Gila, die hem in het maanlicht, als een onmetelijk zilveren lint uit de verte tegen blonk.

Als hij de rivier slechts kon bereiken, ja dan was hij gered!

Maar er bestaat eene grens, die de menschelijke krachten, hoe groot zij ook mogen zijn, niet kunnen overschrijden.

Shaw gevoelde dat hij die grens genaderd was.

Hij wierp een verwilderden blik in het rond; van alle kanten zag hij zich nog omgeven door Apachen.

Hij slaakte een bangen zucht, want hij dacht niet anders of hij moest sterven!

Eerst toen, in dat bange punt des tijds, toen alles hem scheen te ontzinken, slaakte zijn geprangde borst een laatsten jammerkreet.

Een kreet van zielsangst en wanhoop, vreeselijk om te hooren, en die door de verste echo's herhaald, voor een oogenblik het rumoer van den strijd overheerschte.

Een kreet van verzet, de laatste plechtige verklaring van den sterke, die zich eindelijk door het ongeluk overwonnen ziet en die alvorens te bezwijken, de hulp van zijn evenmensch inroept of den goddelijken bijstand afsmeekt.

Hij riep om hulp.

Een ander geroep gaf antwoord!

Shaw werd stom van verbazing, hij durfde op geen wonderwerk rekenen, daar zijne vrienden te ver af en te veel met zich zelf bezig waren, om hem te kunnen helpen; bij dacht dus niet anders, of hij was onder den indruk van een bedriegelijken droom of ijdele zinsverbijstering; en toch, terwijl hij de hoop in zijne ziel voelde herleven, trok hij de laatste kracht zijner stem in zijne borst te zamen, en stiet een tweeden gil uit nog sterker en doordringender dan de eerste.

„Schep moed!"

Dezen keer was het geen echo die hem antwoordde: „Schep moed!"

Dit aanmoedigend woord, op de vleugelen des winds gedragen en door het rumoer der Apachen nauwelijks merkbaar, had de jongeling duidelijk gehoord.

Het is alleen in die veege oogenblikken van overspanning en bangen doodsangst, dat de menschelijke zinnen zulk een hoogen graad van gevoeligheid bereiken.

Als een tweede Anteus uit de fabeleeuw, scheen Shaw weder nieuwe krachten te hebben gekregen en als herboren te zijn tot het leven dat hem reeds ontsnapt was.

Hij streed opnieuw, en terwijl hij met verdubbelde slagen zijne vijanden voor zich deed zwichten, gelukte het hem eindelijk den dam door te breken, dien zij tegen hem opwierpen.

Een menigte paarden kwamen in vollen galop aan de andere zijde de vlakte oprijden, er knalden geweerschoten en van oogen-

Sluiten