Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Op dit oogenblik hoorde men een verdacht geritsel in de struiken achter het boschje, waarin de bandiet Jag; de Gazelle, die te veel door het verhaal van den bandiet werd beziggehouden, had er niets van gemerkt; Sandoval daarentegen, werd er zeer door verontrust en hield eenige minuten met spreken op; hij verzwakte intusschen merkbaar.

„Ik moet maken dat ik aan het einde kom," zeide hij een teug brandewijn nemende, en met blijkbare inspanning vervolgde hij: „Wij waren te Mexico, en leefden er op een grooten voet: in korten tijd had ik den naam van een volmaakt cavalier verworven. Fijne wijnen, schoone paarden, grof spelen, aangebeden door de vrouwen, waartoe zou ik al de dwaasheden en buitensporigheden optellen daar wij onzen tijd mede doorbrachten? het zij u genoeg te weten.dat ik den naam van een iion ten volle verdiend had. Op zekeren dag kwam er een vreemdeling te Mexico; zoo men zeide, een caballero uit een der binnenlandsche staten, een millionair die voor zijn pleizier reisde. Deze man scheen niemand te ontzien, hij gaf om niets en stond voor niets, hij beging in korten tijd zulke dolzinnige buitensporigheden, en maakte zulke vreeselijke verteringen, dat zijn roem weldra den mijnen evenaarde, zoo niet overtrof. Ik, die tot hiertoe overal en in alles de eerste was geweest, zag mij nu tot den tweeden rang gedaald. Mijne vrienden lachten mij uit om deze plotselinge verandering, en voerden door hunne aanhoudende spotternijen mijn wrok en haat tegen don Sebastian de Toledo, zoo heette de nieuwe lion, ten hoogsten top. Meermalen hadden wij elkander reeds ontmoet in de tertulias, en telkens hadden onze blikken zich gekruist als degenspitsen. Ik gevoelde dat die man mij haatte; op mijne beurt, verteerde mij de bitterste jaloezie zoo vaak ik zijn naam hoorde noemen.

Het moest eindelijk tot eene uitbarsting komen; beiden wisten wij dit. Op zekeren avond ontmoetten wij elkander op de tertulia van den gouverneur te Arispe, en er zou eene partij monte (banko) worden gespeeld.

Gij kent dit spel daar de Mexicanen zoo hartstochtelijk aan verslaafd zijn.

Sedert twee uren hield ik de bank reeds, en een voorbeeldeloos geluk had mij verbazende sommen doen winnen, die door ■elkander voor mij op stapels lagen en bijna de geheele tafel besloegen.

Al de overige spelers, door dit standvastig geluk vervaard, hadden zich de een na den ander teruggetrokken, en ik was op het punt om mijn gewonnen geld bijeen te rapen, toen ik eenige passen achter mij, don Sebastian onder een troepje caballeros spotachtig hoorde zeggen:

„Denk toch niet dat ik jaloersch ben om het geluk van Mr. Walter;ikheb hem laten doorspelen om zijn gekortwiekt fortuin te herstellen en hem de middelen te verschaffen om het gebrom van

Sluiten