Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ZESDE HOOFDSTUK.

Het hert van St. Hubertus. — Hoe het hert met kersepitten

geschoten werd, en de verwonderlijke uitwerking die t had.

Een vreemdsoortige hond en haas. — Levend begraven.

Diana, de speurhond van den baron.

Ongetwijfeld hebt ge wel eens hooren spreken van den beschermheilige der jagers en schutters, St. Hubertus, en eveneens van het edele hert, dat hem in het bosch verscheen met het heilige kruis tusschen zijn gewei. Aan dezen heilige heb ik trouw elk jaar in goed gezelschap mijne hulde gebracht, en 't hert wel duizendmaal gezien, hetzij op schilderijen, in kerken of op de kleeren zijner ridders gestikt; zoodat ik, op het eerewoord van een goeden jager, waarlijk niet weet of er in vroegere tijden werkelijk niet zulke herten geweest zijn, of dat er heden ten dage herten met kruisen zijn. Maar laat me u nu vertellen wat mij zeiven eenigen tijd geleden weervoer.

Ik was den ganschen dag op de jacht geweest en had al mijn lood verschoten, toen ik plotseling, tegen mijne verwachting, het prachtigste hert van de wereld voor mij zag. Het keek me zoo onverschillig aan, alsof het geweten had, dat mijn lood op was; oogenblikkelijk laadde ik intusschen mijn geweer met kruit en deed daarboven een handvol kersenpitten, waarvan ik zoo gauw

Sluiten