Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leger willen aanstellen, doch ik verlangde niets dan zijn dank, dien hij mij op denzelfden avond in het bijzijn van al zijne officieren aan tafel betuigde.

Daar ik zeer ingenomen ben met de Engelschen, die ongetwijfeld flinke zeelieden zijn, besloot ik het garnizoen niet te verlaten vóór ik het nog een dienst bewezen had; binnen drie weken deed zich daartoe eene gelegenheid voor. Ik verkleedde mij als een Russisch priester en sloop tegen een uur 's morgens uit de vesting, wist door de vijandelijke gelederen midden in hun kamp te komen, waar ik de tent binnentrad, in welke de prins van Artois met den opperbevelhebber en verscheidene andere officieren een plan ontwierp om den volgenden morgen de vesting te bestormen. Mijne vermomming beschermde mij. Niemand wees mij de deur, zoodat ik alles vernam. Eindelijk begaven zij zich naar bed en nu bespeurde ik dat het geheele leger, ja zelfs de schildwachten in den diepsten slaap lagen. Dadelijk ging ik aan 't werk, nam al hunne kanonnen, over de driehonderd stuks, van de acht-en-veertig tot vier-en-twintig-ponders, van de affuiten, en wierp ze drie mijlen in zee. Daar ik geene hulp had, was dit het zwaarste werk dat ik ondernomen heb, behalve het zwemmen naar de overzijde met het vermaarde stuk Turksch geschut, dat ik u later wel eens vertel. Zoodra ik daarmede klaar was, sleepte ik al de affuiten en karren naar 't midden van het leger en opdat het ratelen der wielen niet gehoord zoude worden, droeg ik ze paarsgewijze onder den arm. — Dat werd nu een hoopje zoo hoog als de rots van Gibraltar. Daarop sloeg ik vuur, stak een lont aan en zette den geheelen hoop in lichtelaaie vlam. Ik vergat nog er bij te voegen, dat ik eerst nog alle ammunitiewagens er bij gesmeten had.

In een oogwenk brandde de geheele hoop! Om alle verdenking te ontgaan, was ik een der eersten, die de lieden wakker maakte. Het gansche leger was in de grootste verbazing en de algemeene

Sluiten