Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

twee officieren, die tot hun geluk juist in de hoogte getrokken werden. Een stuk der bom vloog tegen den voet van de galg, die daardoor omviel, zoodat onze vrienden ongedeerd op den grond terecht kwamen. Toen zij bespeurden, dat hun bewaker, beul, kortom allen het in hun hoofd hadden gekregen, vóór hen naar de andere wereld te gaan, maakten zij dadelijk eikaars strikken los, liepen naar t zeestrand, sprongen in eene boot en lieten zich naar onze vloot roeien. Weinige minuten later, toen ik generaal Elliot de zaak vertelde, kwamen zij aan, en na wederzijdsche gelukwenschen brachten wij den dag verder op de vroolijkste wijze door.

In die dagen dronk men evenveel als men vocht. Zoo herinner ik mij een ouden generaal, die met ons aan de open tafel at. De oude heer was sedert een gevecht met de Turken de bovenste helft van zijn schedel kwijt en moest dus, zoo dikwerf een vreemdeling zich bij ons aan tafel zette, op de vriendelijkste wijs verontschuldiging vragen, dat hij zijn hoed ophield. Onder tafel placht hij altijd eenige flesschen brandewijn uit te drinken en dan gewoonlijk met een flesch rum te besluiten; en toch kon men nooit bespeuren, dat al die sterke drank hem eenigszins beving. — Langen tijd kon ik mij dit wonder niet verklaren, toen ik eindelijk den sleutel van het geheim vond. De generaal placht van tijd tot tijd zijn hoed even op te lichten. Dit had ik dikwijls gezien, zonder daar verder over na te denken. Dat zijn hoofd warm werd, was zeer natuurlijk en dat hij 't dan eens luchtte, niet minder. Eindelijk echter zag ik, dat hij tegelijk met zijn hoed een daaraan vastgemaakte ijzeren plaat oplichtte, die hem als schedel diende, en dat dan al de damp der geestrijke dranken die hij gebruikt had, in eene lichte wolk naar omhoog steeg. Nu was 't raadsel op eenmaal opgelost. Ik vertelde het een paar goede vrienden en bood hun aan, daar het juist avond was, toen ik de opmerking maakte, hun de juistheid er van

Sluiten