Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daarde hunne vrees toch wat, en kreeg ik verlof om het geschut af te vuren. Daartoe werd niet minder dan driehonderd-en-dertig pond kruit vereischt, en, naar men weet, woog de kogel elfhonderd pond. Toen de kanonnier met de lont aankwam, trok zich de menigte, die mij omringde, zoover terug als zij kon. Met de grootste moeite overtuigde ik den Pacha, die uit bezorgdheid er bij kwam, dat er geen gevaar te duchten was. Zelfs den kanonnier, die het volgens mijne aanwijzing zou afvuren, klopte 't hart van angst. Ik koos mijne plaats bij een muur achter het geschut, gaf het teeken en voelde een stoot alsof er eene aardbeving plaats had. Op een afstand van driehonderd vadem sprong de kogel in drie stukken; deze vlogen over de zeeëngte, sprongen tegen de bergen op en overdekten het kanaal in zijn volle breedte met schuim."

Dit, mijne heeren, is, zooveel ik mij herinner, baron De Tott's relaas van het grootste kanon in de bekende wereld. Toen ik mij daar bevond, werd ons deze anecdote van Tott's afvuren van dit ontzagwekkend stuk geschut als eene proeve van 's mans buitengewonen moed vermeld.

Ik was vast besloten mij niet door een Franschman te laten overtreffen, en nam dus evengemeld stuk geschut op mijne schouders; na het behoorlijk in evenwicht te hebben gebracht, sprong ik er mee in zee, zwom naar den overkant, vanwaar ik ongelukkigerwijze beproefde om het weer op zijne vroegere plaats te werpen. Ik zeg ongelukkigerwijze, want het gleed mij een weinig te vroeg uit de hand, juist toen ik op 't punt was den worp te doen, zoodat het midden in 't kanaal viel, waar het nu ligt, zonder eenige kans voor mij om het er ooit uit te krijgen. Ondanks de hooge gunst waarin ik bij den Grooten Heer stond, vaardigde hij, zoodra hij het verlies van zijn vermaard kanon vernam, een bevel uit om mij 't hoofd af te houwen. Gelukkig werd

Sluiten