Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ontzagwekkend stuk geschut op mij richten, en daar ik begreep dat de kogel zoo groot was dat hij me ongetwijfeld zou verpletteren, nam ik een kleinen kanonskogel en juist toen ik bespeurde, dat de officier bevel gaf om te vuren en den mond opende om zijn kommando te doen hooren, mikte ik en wierp mijn kogel precies in zijn keel.

Tippo begon te vreezen, dat alles verloren zou zijn en eene algemeene en welgeslaagde bestorming volgen zou, indien ik voortging met de vesting te beschieten. Hij kwam dus op zijn olifant aangereden om mij te bevechten; ik groette hem en drong er op aan, dat hij het eerst zou vuren.

Hoewel een barbaar, was Tippo geen vreemdeling wat hoffelijkheid betreft en wees die eer van de hand, waarop ik mijn hoed afnam en hem met een buiging zeide, dat dit een voorrecht was, hetwelk men nimmer zoude kunnen zeggen, dat Münchhausen van zulk een dapper krijger had aangenomen. Hierop schoot Tippo onmiddellijk zijn karabijn af; de kogel raakte echter alleen het oor van mijn paard, zoodat de Aziaat vol woede en verontwaardiging opsprong. Daarentegen mikte ik met mijn pistool op Tippo en schoot zijn tulband af.

Nu had hij boven op zijn olifant een klein stuk veldgeschut, dat hij toen op mij afschoot, en het schrootvuur, dat als een stortbui naar beneden kwam, ratelde in de laurierboomen, wier lommer mij bedekte, en bleef daar hangen als kersen aan de takken.

Toen naderde ik hem, greep den snuit van den olifant, en dien naar den berijder keerende, sloeg ik hem zoo herhaaldelijk met het uiterste einde aan weerszijden van 't hoofd, dat hij eindelijk verplicht was van zijn olifant af te stijgen.

Niets kon de woede van den barbaar evenaren, toen hij aldus van zijn olifant afgeworpen was. Wanhopend vloog hij op, en viel mij en mijn ros aan; maar ik achtte het beneden mij, met hem

Sluiten