Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zou, en wetende dat dwang eerbied en achting vordert, verbood ik, op strenge straf, het drinken van kava of het eten van rauw vleesch gedurende een tijdsverloop van negen dagen binnen de districten van Angalinar en Pahagalna. Dit verwekte echter zulk eene algemeene ontevredenheid, dat mijne ministers en ook ik er op allerlei wijze hard over gevallen werden. In dezen toestand nam ik mijne toevlucht tot het advies van mijn edelen vriend en mede-reiziger Hilario Frosticos. Deze sprak aldus:

„Te vergeefs, edele Münchhausen, tracht Uwe Excellentie dit volk over te halen of te dwingen tot een leven, waaraan zij nooit gewend zijn geweest. Te vergeefs zegt gij hun dat appelen, pudding, gebraden vleesch of taart lekker is, dat suiker zoet en wijn heerlijk is. Helaas! zij kunnen noch willen begrijpen wat heerlijk en smakelijk is. En zelfs al waren zij overtuigd van de meerdere voortreffelijkheid uwer levenswijze, nooit zouden zij daarvan overtuigd willen worden, en dat om geene andere reden dan omdat er dwang gebezigd is om hen daartoe te brengen. Laat dat denkbeeld voor 't oogenblik varen en laat ons eene andere methode beproeven. Naar mijne meening, moeten wij alle pogingen staken om hen er toe over te halen. Maar laat ons, zoo mogelijk, eene groote hoeveelheid grutten uit Engeland ontbieden, en deze mild over het geheele land verspreiden. Hierdoor zullen we, naar ik vermoed, of liever — ik ben er zeker van — dit volk voor barbaarschheid behoeden."

Had men dat op een ander oogenblik voorgesteld, men zou er zich in den Raad heftig tegen verzet hebben; daar nü echter alle pogingen mislukt waren en er geen andere uitweg scheen, onderwierp zich de meerderheid vrijwillig aan iets, dat zij niet kende; want zij had geenerlei begrip, hoe dit slagen zou. Ik had echter volle vertrouwen in Hilario's menschenkennis en zond dus een luchtballon met vier man naar de Kaap de Goede Hoop met

Sluiten