Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den dag tot het vallen van den avond; zelfs des nachts, als de slaap het menschdom rust schonk, droomden de dames in dat land nog van grutten. De hoofden en adellijken der natie spraken van niets als grutten, wanneer zij bijeen kwamen om hun „kava" te drinken. Mannen, vrouwen en kinderen — allen spraken van niets anders dan van grutten. Het was ééne razende nieuwsgierigheid, eene koorts, een stormachtig verlangen, dat alleen door grutten kon bevredigd worden.

Maar in één opzicht kwamen zij allen overeen, hierin namelijk: dat de Regeering toch een bepaald oogmerk er bij gehad moest hebben door zulke stellige bevelen te geven om ze te bewaren en den inboorlingen des lands streng te onthouden. Uit alle streken des lands, door elke corporatie en vereeniging in het Rijk werden verzoekschriften aan mij gericht. De meerderheid der bevolking sprak er hare vertegenwoordigers over, en het parlement diende eene petitie in, met verzoek dat ik den wensch der natie in overweging zou nemen en bevelen geven om het volk te voldoen, daar anders de noodlottigste gevolgen te duchten waren. Op deze verzoekschriften gaf ik geen antwoord, of op zijn best hoogst ongunstige antwoorden. De nieuwsgierigheid was nu geprikkeld: zij vergaten zelfs de Regeering te hekelen, zoo druk hadden zij het met de grutten. De groote Statenvergadering dacht aan niets anders. In plaats van te beraadslagen over hetgeen het verstandigst en uitmuntendst zoude zijn, spraken, dachten en redeneerden zij over niets anders dan grutten. Te vergeefs riep de president hen tot de orde: hoe meer berispingen zij kregen, hoe veeleischender en dringender zij werden.

Kortom, op verschillende plaatsen stond het volk op de luidruchtigste en gewelddadigste wijze op, brak overal de graanschuren open, en deelde zegevierend de grutten door het gansche Rijk uit.

Sluiten