Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

oprit zoo gemakkelijk was, dat een regiment artillerie met kanonnen en al er met het grootste gemak op kon rijden. De brug zag er uit als een regenboog in de lucht, waarvan het eene einde in het midden van Afrika en het andere in Groot-Brittannië rustte. Verwonderlijk moet het geweest zijn om zulk een ontzaglijken boog te maken, vooral daar de werklieden moeilijkheden te overwinnen hadden, die bij het bouwen van welke bogen ook nimmer te pas komen: ik bedoel de aantrekkingskracht van de maan en de planeten. De boog had zulk eene hoogte en was op sommige punten zóó ver verwijderd van de aarde, dat de aantrekkingskracht der aarde er zeer door verminderde, of liever dat die der planeten er bijzonder door vermeerderde; zoodat de steenen van den boog op sommige tijden als 't ware op de maan dreigden te vallen en op andere tijden op de aarde. Maar daar het eerste het meest gevreesd werd, verzekerde ik de hechtheid van het metselwerk door eene zeer merkwaardige vinding. Ik beval den bouwmeester namelijk, de hoofden van eenige honderden sukkels en domkoppen te verzamelen, en deze op gelijke afstanden in den boog van binnen te metselen, waardoor het gevaarte flink bijeen gehouden en zijne helling tot de aarde eeuwig verzekerd werd; daar van alle dingen der wereld de schedels van genoemde menschensoorten als van zelf geneigd zijn om zich naar de aarde te buigen.

Toen de bouw gereed was, liet ik op den top van den boog een opschrift plaatsen met zulke groote en sprekende letters, dat alle schepen die naar Oost- of West-Indië zeilden, ze duidelijk konden lezen. Het luidde:

„Zoo lang als deze boog en eendrachtsband zal bestaan, zoo lang zal het volk gelukkig zijn." — Geene macht ter wereld kon dit werk vernietigen, tenzij de maan, uit hare gewone sfeer tredende, de schedels zoodanig mocht aantrekken, dat er eene plotselinge

Sluiten