Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Kortom, wij traden het kasteel binnen. De gouverneur zat aan tafel, omringd door zijn vrienden, en zag er fier en oorlogzuchtig uit. Zij spraken weinig en keken allen somber en ernstig. De schotels werden opgedragen door een aantal beren, die op hun achterste pooten liepen; op iedere tafel stond een fricassé van pistolen en kogels met een saus van kruit en aqua-vitae. Zulk een schotel scheen mij zelfs voor een struisvogel-maag onverteerbaar, toen de gouverneur ons mededeelde, dat het altijd zijne gewoonte was, vreemdelingen een dergelijken schotel aan te bieden; namen zij dien aan, dan was hij bereid om zoo veel met hen te vechten als zij wilden, maar konden zij in de kogels en al 't andere geen smaak vinden, dan besloot hij daaruit, dat zij vredelievende menschen waren en deed al wat hij kon om hun aangenaam te zijn.

Dien eersten schotel lieten wij onaangeroerd, en na 't eten dwong de gouverneur het gezelschap om de flesch terdege rond te laten gaan. Hij vertelde ons dat hij Nareskin Rowskimowmowsk was, die zich in deze wildernis teruggetrokken had, omdat hij van het hof te Petersburg oververzadigd was. Ik was blijde mijn ouden vriend weer te zien, dien ik aan het Russische hof gekend had, toen ik de hand der keizerin afwees.

De Nareskin dronk ontzaglijk met zijne tafelgezellen, totdat wij allen vroolijk van tafel opstonden en in gestrekten draf naar eene buitenplaats van Nareskin reden, waar hij zich gewoonlijk na het eten heen begaf. Nareskin had een dozijn ontzaglijk groote beren, die er voor ons dansten. Hier ontstond een woordenwisseling over de waarde en waardigheid van ons beider vaderland. Hij sprak daarover in de meest beleedigende bewoordingen, hetgeen ik als soldaat en man van eer niet kon toelaten.

Ik trok dus mijn zwaard en daagde hem tot een tweegevecht uit. Hij fronsde 't voorhoofd, terwijl zijne oogen van verontwaardiging fonkelen, en zijn linkerarm met een schild bedekkende, liep

Sluiten