Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uitsluitend besteed aan de overgebleven kinderen; hoewel alweer niet op verstandige en Christelijke wijze. Men overlaadde ze met zoetigheid; men wachtte zich ervoor hun iets te weigeren of hen te bestraffen. De gevolgen van die slappe, zoetsappige opvoeding, die misschien in heel enkele, bijzondere gevallen, goed kan zijn, bleven niet uit. Amelia en Markus waren goede kinderen en, indien men had voortgebouwd op de grondslagen, door Anna gelegd, dan was er kans geweest op een heerlijk opwassen. Maar Amelia had aanleg tot ijdelheid en ingenomenheid met zich zelf en deze aanleg werd door die opvoeding aangewakkerd; Markus was een zeer levendige jongen, en die levendigheid ontaardde spoedig in wildheid ongebondenheid. In de eerste jaren hadden de ouders plezier van hun kinderen, zoolang alles kon beschouwd worden als aardigheid; maar toen ze grooter werden, gaven ze dikwijls zorg en... ook nu weer traden de ouders niet als ernstige geneesmeesters maar als grillige heerschers op: ze straften streng en boos of lieten begaan, al naar het hun in den zin kwam en ... de kinderen werden er niet beter, wel slechter op. Ze leerden liegen, bedriegen, hun kwaad verbergen en de ouders om den tuin leiden. Er was geen liefde, geen eerbied ... alleen vrees voor straf en hoop op belooning. Arme kinderen! En ook de ouders, die nog niet er aan dachten, dat ze zelf de eerste fouten gemaakt hadden, hadden een ongelukkig leven, voortdurend gekibbel over de kinderen, met wie de vader dit en de moeder dat wilde doen en vrede was er nooit. Arme ouders!

Markus, die van jongs af gewoon was zijn eigen

Sluiten