Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

plaats vragen; hij had het landhuis niet vooruit kunnen zien, daar hij achteruit reed. De eigenaar van het landhuis steeg met zijn familie uit den wagen en was zeer verwonderd een goedgekleeden knaap, wiens voorkomen van fatsoenlijke afkomst getuigde, hier aan te treffen op deze manier. Zoodra de honden een weinig bedaard waren, trad hij op den knaap toe en vraagde hem, hoe hij daar kwam. Markus had op zulke vragen altijd een antwoord gereed en zoo verhaalde hij nu, schijnbaar heel onbevangen, dat hij de zoon was van den raadsheer Androw te L., dat hij vacantie had en nu eens een vroegere kinderjuffrouw wilde gaan bezoeken, die hij wist, dat hier dicht bijwoonde; maar dat hij in het bosch verdwaald was en nu de vrijheid had genomen achter op het rijtuig te springen. De opperhoutvester — want dit was de bezitter van het landgoed — kende den raadsheer Androw van naam, wist, dat het een aanzienlijk man was en daarom viel het hem te meer op, dat diens zoon zoo geheel alleen en te voet zoo'n verre reis maakte en dat hij niet eens een taschje bij zich had. Hij kon niet laten, daarover een opmerking te maken; maar Markus was voor zoo'n kleinigheid niet bang en verzon gemaklijk een ander praatje, dat zijn vader hem tot het laatste dorp in een rijtuig gebracht had en dat hij daarna eerst verdwaald was, toen hij een voetpad was ingeslagen. Zijn valiesje had hij in de haast in het rijtuig laten liggen.

„In elk geval," zei de Baron, „kunt ge van daag niet verder komen en kunt ge hier gerust blijven logeeren." Markus nam het aanbod dankbaar aan en

Sluiten