Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tuin vond men zijn voetsporen in de natte sneeuw en volgde die tot in het bosch. Maar achter het bosch lag een weide, waar de sneeuw reeds gesmolten was. Daar kon men zijn spoor niet volgen. Intusschen zond de Baron toch een ruiter uit in deze richting naar het naastbij gelegen dorp; doch men had hem daar niet gezien, want hij vermeed zorgvuldig alle bewoonde plaatsen tot aan de grenzen. Den volgenden dag liet de Baron ook bij Anna onderzoek doen, maar ook dit was vergeefsch. Men moest wel berusten en deed dit te gemaklijker, daar de Barones een bewijs erin zag, hoe ze gelijk had gehad met den jongen niet te vertrouwen. Aan de ouders werd van deze nieuwe vlucht kennis gegeven.

Markus had in een kleine herberg een onderkomen gevonden, liet zich zijn avondsoep goed smaken en legde zich te bed. Den anderen morgen ging hij zonder ontbijt verder, want hij wilde zijn weinige stuivers zooveel mooglijk behouden om, zoo laat als het kon, van zijn horloge te scheiden, waaraan hij gehecht was. Hij ging in de richting van de hoofdstad van het Vorstendom zonder zelf te weten, waarom, want een bepaald doel had hij bij zijn zwerven niet. Het werd avond, toen hij de stad bereikte en 't was een zeer donkere nacht, daar de hemel met zware wolken betrokken was en de maan eerst laat opkwam. Hij was een voetpad ingeslagen, dat over een heuvel leidde en een goed kwartier nader aanliep, zooals hem de menschen gezegd hadden. Toen hij echter de andere zijde van den heuvel afliep en reeds in de verte de lichten der stad kon waarnemen, kwam hij buiten het voetpad, dat men niet meer onder-

Sluiten