Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geweest bij de uitvoering zijner plannen. Hij kwam namelijk noch dien dag, noch een anderen in het hötel om Brenti te spreken. Hij had dezen onderweg opgewacht, daar hij zijn voeten had stuk geloopen alvorens in S. te komen en inderdaad was de bode den troep van, Brenti voorbijgereden, toen Markus reeds in een der wagens zat, doch geheel verkleed en vermomd, zoodat hij onherkenbaar was. De bode ging des Zaterdags onverrichter zake terug en opnieuw was de hoop der ouders de bodem ingeslagen.

Markus bleef echter niet lang bij den troep. Wat zich uit de verte zoo mooi liet aanzien, bleek van naderbij heel leelijk te wezen en Markus mocht een ondeugende, slecht opgevoede jongen wezen, hij kon zich toch niet gewennen aan de ruwe gemeenheid van wie nu zijn kameraden waren. Hij verliet den troep in het geheim en liet zich onder de soldaten aanwerven, daar hij eens had hooren zeggen, dat alleen een soldaat een vrij man is. Hij vond het anders; hij vond, dat gehoorzaamheid en onderworpenheid nergens meer gevorderd worden dan daar en reeds dacht hij er aan ook nu weer weg te loopen, toen een ziekte hem in het hospitaal wierp. Vandaar schreef hij voor den eersten keer aan zijn ouders; hij had berouw over zijn dwaasheden en wenschte niets liever dan weer in het ouderlijk huis te worden toegelaten. Het heeft niet zoo mogen wezen: hij stierf spoedig aan een zenuwziekte, vol vertwijfeling over zijn boosheid. De arme jongen! Wat zal er van hem geworden zijn?

Sluiten