Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Juf was heel kort in haar bewegingen, toen ze de kinderen in mantel en jasje hielp. Ze pakte Toos zelfs zoo stevig bij haar arm, dat die even „au" riep en duwde Jantje zijn muts zoo krachtig op het hoofd, dat hij een oogenblik niets zien kon, zoo diep zat de muts over zijn oogen.

Toen greep ze Wimpie's hand en duwde Toos en Jan voor zich uit.

„Vooruit," beval ze, „we gaan natuurlijk regelrecht naar huis."

Toos kreeg tranen in hare oogen van spijt, maar ze begreep wel, dat ze zóó niet door de drukke straten kon wandelen, maar Jantje wilde niet naar huis. Juf had beloofd, dat ze de winkels zou-

Sluiten