Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij zich naar Witje en op hetzelfde oogenblik had ze een paar flinke meppen beet van Vaders sterke voorpooten.

„Jij ondeugend meisje, hoe durf je zoo stout zijn! Ik weet alles door de jongens en het had niet veel gescheeld, of het lieve Kleintje was door jouw schuld dood geweest. Vooruit naar de kinderkamer en in geen dagen kom je er uit, dat zal je leeren, naar je ouders te luisteren."

Daar klonk opeens het stemmetje van Kleintje, dat schor was, van het vele huilen, dat het ventje gedaan had.

„Niet boos op Witje zijn, Vader, als Witje niet zoo flink en moedig was geweest, had de man me niet bevrijd."

Sluiten