Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vooral niets wegruimen, ik zal zorgen bij tijds terug te zijn."

Tante zag haar veelbeteekenend aan, alsof zij nog iets zeggen wilde, maar zij hield het voor zich. „Ik hoop dat je er veel pleizier van zult hebben, kind, dan is het mij best."

Treeske was getroffen zoowel door de vriendelijke woorden als door den vriendelijken toon; hoe gaarne zou ze tante bij het heengaan een zoen hebben gegeven, maar zoo ver was het nog niet!

Met vluggen tred begaf zij zich naar de pastorie

wie stond daar op den uitkijk aan de deur, en wuifde

haar toe, al heel in de verte? 't Was een jongen

Was dat, — was dat Jan? hij kwam haar nu hard

tegemoet loopen Ja, 't was Jan, — Jan in eigen persoon Treeske's hart bonsde zij kon geen stap

meer doen zij hoorde weer de zoo geliefde vroolijke

stem: „Treeske, beste lieve zus!"

Twee armen werden om haar hals geslagen, er volgden tal van zoenen, en toen met den uitroep: „Jan, mijn beste Jan!" kwam Treeske eerst tot het besef van de heerlijke werkelijkheid! 't Was stil in de dorpsstraat, de menschen waren meest nog in de kerk; enkele voorbijgangers, die het tweetal kenden, genoten van die vreugde des wederziens, en verstoorden ze niet. „Een heele dag samen.... o,

hoe heerlijk! wist jij er wat van, broer?" — „Neen,

ik heb t pas gisteravond gehoord.... ik ben van morgen gekomen met den eersten trein .... boer Roesting en Wim hebben me aan de halte met 't wagentje afgehaald." Er kwam geen eind aan het vragen en vertellen; toch was er af en toe iets bezorgds in den blik, waarmee Jan naar zijn zuster keek, vooral later, als zij met den dominee en zijne zuster sprak.

„Dominee," zeide hij half schreiend, toen Treeske even met de juffrouw was medegegaan, „ik vind Treeske veranderd haar gezicht is veel smaller, zij is dunkt me

ook veel stiller dan vroeger zelfs haar stem klinkt

anders zou ze het bij tante wel goed hebben ?"

„Zij heeft het zeker bij tante lang niet zoo prettig als

Sluiten