Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

jij, Jan; tante is oud en dikwijls wat lastig, maar 't is het best er niet met Treeske over te spreken; ik geloof dat tante nu al wat anders wordt, dus je lieve zus zal er zich langzamerhand wel gelukkiger gevoelen."

„Kan ik niets voor haar doen, dominee?"

„Wel zeker kun je dat, mijn jongen; doe erg je best, schrijf haar altijd lange prettige brieven, dan zul je eens zien hoe je reeds nu, maar vooral later, haar tot een flinken steun kunt zijn." — Jan antwoordde niets, maar de ernstige uitdrukking op het vroolijk jongensgezicht bewees, dat de woorden van den predikant tot zijn hart waren doorgedrongen; in zijn binnenste herhaalde hij de belofte eens aan vader gedaan, dat hij altijd flink zijn best zou doen, en zooveel mogelijk, nu en later, voor zijne lieve zuster zou zorgen.

't Was een heerlijke Kerstfeestviering voor allen, maar in het bijzonder voor het gelukkige tweetal! O, wat spraken ze samen dikwijls over het laatste Kerstfeest, dat ze met hun lief moeke hadden gevierd, toen zij met de kinderen van den predikant Kerstliederen voor moeke hadden gezongen bij het aardige Kerstboompje dat de domineesvrouw had laten bezorgen. En wie kon het zeggen! misschien zag moeke wel hoe zij nu diezelfde mooie liederen medezongen met al de kinderen in de dorpskerk!

Jan zat op een hoekje naast Wim Roesting, hij zong mee als de beste, en Treeske mocht naast Jan bij de zuster van den predikant zitten, terwijl allen luisterden naar de heerlijke Kerstgeschiedenis, zoo vol troost en vrede voor rijk en arm, voor oud en jong! Treeske hielp ook mede met het presenteeren van chocolade en krentenbroodjes; met stralende oogen kwam zij telkens bij Jan, en zorgde dat het hem aan niets ontbrak; Jan was al dikke vrienden geworden met Wim Roesting en hij fluisterde zijn vriendje toe: „Nu ziet Treeske er bijna net zoo uit als toen moeke nog leefde!"

's Avonds bracht Jan zijne zuster naar huis; tante zat eenigszins verborgen op den uitkijk, of de Roestings zich er ook weêr mee bemoeiden; zij hoorde juist de stem van

Sluiten