Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

alles was dicht, zij had niet binnen kunnen komen.

„Treeske, Trees!" riep zij plotseling met luide, scherpe stem; — Treeske kwam haastig aanloopen, tante's stem klonk zoo vreemd! „Wat is er, tante?"

( „Ben je in de huiskamer geweest, terwijl boer Karstens er was?"

Zou tante haar gehoord hebben? ja, ze moest maar dadelijk vertellen van het scheurtje, 't was toch bijna niet te zien.

„Ja, tante, heel even."

„Hoe kwam je er in? — alles was dicht."

„Op het zijraam zat geen pin ik heb het even opgeschoven!" — tante's stem klonk zoo verschrikkelijk hard — wat beteekenden al die vragen?

„Wat had je hier te doen?"

Met bevende stem volgde nu 't verhaal van het scheurtje in 't mooie doekje. Tante bleef haar voortdurend aanzien met zoo'n vreemden en harden blik — wat was er toch!

„Allemaal verzinsels!" was de driftige uitroep bij 'teind van het verhaal; „geef 't bankbriefje terug, dat je hier hebt weggenomen dadelijk!"

't Was Treeske, alsof zij door den grond zonk.... „Wat bedoelt u?.... een bankbriefje.... ik?"....

„Ja, jij.... ik had er tien, nu zijn er maar negen," riep tante, zich al meer en meer opwindend, „niemand is hier

geweest behalve jij geef terug, zeg ik je, dadelijk," en

heftig greep zij Treeske's arm.

Treeske werd eerst vuurrood, toen doodsbleek, — neen, dat liet ze zich niet zeggen, — zij stelen — zij een dievegge! Zij schudde tante's hand van zich af. — „Ik heb het niet gedaan, hoe durft u zoo iets tegen me zeggen?" zeide zij met vaste stem. „U zal zich hebben vergist met tellen; — ik zal u het scheurtje laten zien dat ik heb gestopt," en Treeske wilde het doekje gaan halen.

„Neen, je blijft hier, totdat ik je zakken heb nagezien. Je doet net als je moeder.... brieven schrijven en nu dit

er nog bij!" Met harde hand onderzocht tante Treeske's

zakken, haar japon; het arme meisje zei niets meer, zij

Sluiten