Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schuld noodzakelijk ook tot erkenning dat de schuldoorzaak (hier de belastingaanslag) geldig heeft bestaan, maar een vordering tot ontkenning eener schuld — wat de condictio indebiti mede is —, ontkent wèl het bestaan, doch niet noodzakelijk het ontstaan dier schuld. Vgl. ook het sub no. 14 hiervóór gezegde over de woonplaats als schuldoorzaak in de vordering, steunend op art. 26 der Armenwet. — Hetzelfde als voor de terugvordering, geldt ook bij het verzet tegen een dwangbevel, zoo men den opposant als eischer aanmerkt; dan is de (on)wettigheid van den aanslag, ook al is het verzet enkel hierop gegrond, geen integreerend deel van het onderwerp der vordering. Daarentegen is dit wèl het geval, zoo het dwangbevel zelf als de vordering moet worden beschouwd. Laatstbedoelde beschouwing is die van den H. R.; zie b.v. voor een dwangbevel in waterschapszaken: H. R. 29 Jan. 1897 W. 6923, R.spr. 175 § 20, v. d. Hon. B. R. 63 p. 58, P. v. J. 1897 no. 38; in registratiezaken laatstelijk: H. R. 11 Mei 1906 W. 8377, R.spr. 203 § 5, P. v. J. no. 551.

Met het oog op het bovenstaande meen ik, hoewel verschil van opvatting in deze niet is uitgesloten, het vroeger sub Alg. Begins. IX no. 55 (p. 63) gezegde — mede voor no. 60 aldaar — in dien zin te moeten aanvullen dat, al is het feitelijk mogelijk voor de condictio indebiti, en ook voor het verzet, gelijke redeneering te bezigen als het t. a. p. genoemde arrest H. R. van 18 Dec. 1857 deed voor den eisch tot schadevergoeding wegens onrechtmatige daad, en al is het niet bepaald onwaarschijnlijk dat dezelfde gedachte ten grondslag ligt aan de 1.1. bedoelde jurisprudentie in belastingzaken, — toch wat de bezwaren tegen den aanslag betreft, gelijkstelling met de vordering tot schadevergoeding onjuist zou zijn voor de condictio indebiti, en zoo ook voor het verzet, als opposant daarbij eischer moet heeten.

praejudicieele beslissing gezegd wordt, en zal dan toepasselijk zijn wat hiervóór

in no. 4 sub f is gesteld.

1) Dit woord is kortheidshalve hier gebruikt in de beteekenis van de omstandigheid, die volgens de wet de individualiteit der schuld bepaalt.

Sluiten