Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En — duurde het uur niet héél lang?

Zou tante Gonda haar vergeten hebben?

Godelieve was ingeslapen.

Roswitha had oók slaap, en om daartegen te kampen wandelde zij een paar maal het vertrek op en neer, zette zich eindelijk in de diepe vensternis, het hoofd tegen het koele kozijn en tuurde naar buiten.

Groot en forsch stond de burcht, zwart in den sterrenhelderen nacht....

Langzamerhand kon zij alle omtrekken onderscheiden, op den wachttoren zelfs nu en dan de donkere silhouet van den op en neer gaanden wapenknecht.

Alle ramen waren donker.

Niets bewoog op het binnenplein.

Op het zijplein, waar Wolfs woning lag, was ook alles stil en zwart.

Toen zij van daar weer keek langs het „ridderhuis", zag zij dat zij zich daareven vergist had. Niet alle licht was uit. Of had zij zich niet vergist en was het licht nu eerst binnengebracht ?

In de kamer naast den wachttoren, de kamer van den burchtheer, zag zij haar vader staan; tante Gonda tegenover hem.

Beiden zéér ernstig.

Tante Gonda trok den zilveren keten, waaraan haar sleutelbos hing, herhaaldelijk door de hand, iets dat zij altijd deed als haar wat bezorgd of verdrietig maakte.

En haar vader.... zóó strak en bezorgd had zij hem nog nooit gezien!

Om beter te kijken boog zij het hoofd wat meer naar buiten tegen den zijkant, en bemerkte dat zij enkele woorden kon verstaan.

Het raam van haar vaders kamer was open en de vooruitspringende wachttoren kaatste het geluid der stemmen terug.

Zij wilde zich van de vensterbank laten afglijden om geen

Roswitha 2

Sluiten