Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

u.... Jammer alleen dat het niet gaat, na wat ik straks gezegd heb."

Zij gevoelde zich geheel thuis met Ehrenfried. Hij deed haar aan hare neven denken. Hij vereenigde Eberhards hoffelijkheid met Carels rondheid.

De avond vloog om. De kunst van dansen was over haar vaardig geworden. Zij had niet meer gedacht aan haar plan om bij eenige dansen toe te zien: zij had ze alle meegedanst. Zij zou gedanst hebben tot den ochtend toe, als haar niet op eens gravin Bernsdorffs moeheid was opgevallen.

— Lieve gravin, vergeef," zeide Roswitha op haar toeloopende. „Het moet heel laat zijn."

— Ik had je al willen roepen, maar de gravin heeft mij tegengehouden," zeide haar vader.

Wolf en vier wapenknechts stonden aan den uitgang met de mantels gereed. Ehrenfried nam dien van Roswitha, hulde er haar in, en bood haar den arm. Langzaam ging het naar den „Zwarten Adelaar" door de nog woelige straten, voor en achter de rossig flakkerende toortsen der wapenknechts.

Tusschen de hooge, grillig verlichte huizen een stukje van den donkerblauwen sterrenhemel.

— Ik zou wel graag even vleugels willen hebben en daarheen vliegen om wat versche koele lucht," zei Roswitha opkijkende.

— Ik zou ze u graag willen verschaffen als ik er ook een paar machtig kon worden en mee mocht," lachte Ehrenfried.

— De lucht in! Veel gauwer en prettiger dan te paard. Hoeveel uur zou het nemen naar den Valkenburcht ? Even tante Gonda en Godelieve goeden dag zeggen en vertellen van den Keizer en alles, alles hier?"

— Ik heb 't nooit geprobeerd. Is Godelieve de vriendin die den handschoen heeft geborduurd? Een naam die niet veel voorkomt in Duitschland."

— Ik heb 't nog nooit zoo warm gehad," zuchtte Roswitha,

Sluiten