Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen de bode kwam, hield ik den brief achter. Ik begreep dat die Godelieves strijd zou verzwaren."

— O, tante Gonda, ik wil naar haar toe! Ik wil haar zien en spreken. Zij ging weg om ons."

Jonkvrouw Gonda antwoordde niet dadelijk.

— Zou-je anders in haar plaats hebben gehandeld, Roswitha."

— Godelieve heeft goed en edel gehandeld."

Godelieve moest hebben ingezien tot wat haar opname op

den Valkenburcht kon leiden als die bekend werd. Welke gevolgen dat moest hebben voor ridder Dagobert.

Daar was maar één weg geweest: de strenge noodzakelijkheid. Godelieve had geen keus gehad.

— Maar ik wil haar offer niet aannemen, tante Gonda! Zij heeft gedaan wat zij moest. Nu is de beurt aan ons."

— En — je vader?"

Roswitha boog het hoofd.

— Vader heeft Godelieve in zijn bescherming genomen."

— En Godelieve heeft gedaan wat zij doen moest. Beiden hebben hun plicht gedaan. Verzwaar Godelieves strijd niet. Laat haar tot rust komen."

— Ik zal niet gaan om haar terug te halen, maar alleen om haar te zeggen hoe lief ik haar heb.... Hoe veel liever zij

mij is geworden En dat ik haar niet missen kan.... en

niet missen wil.... En niet missen zal!" eindigde zij met een kracht die haar het bloed naar de wangen dreef.

— Tante Gonda, wij laten haar niet los."

— Zeker niet, Roswitha."

Jonkvrouw Gonda had gesproken met evenveel warmte en kracht als zij-zelf. Dat deed goed.

— Wisten wij maar hoe haar te helpen!"

Ditmaal bleef het antwoord uit. Tante Gonda wist dat evenmin als zij.

Roswitha bleef een poos achter in Godelieves kamer en het haar tranen vrijen loop.

Sluiten