Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schreiend kind zou gedaan hebben. Woorden van troost vielen haar niet in. Zij, en Wolf en haar „jongens" hadden het onverklaarbare bekeken en besproken zonder oplossing te vinden.

Als Wolf het niet begreep, kon niemand het begrijpen.

— Wolf zou liefst zelf den Rijn opgaan om te weten en raad te schaffen," zei zij langzaam. „Dat moet daarginds een

kwaad eind zijn. Maar hij kan niet weg van zijn post En-

mijn jongens deugen niet tot zooiets.

Wolf zegt dat ridder Dagobert vooraf inlichtingen zal genomen hebben en zich niet laten verschalken."

— En een omweg heeft gekozen "

— En verdoold," vulde Janna aan op eigen gezag, en knikte met het hoofd tevreden over haar scherpzinnigheid.

Verdoold....

Roswitha glimlachte bitter weinig oogenblikken later over haar onnoozelheid. Geen dagen lang!

Zij schoof Janna terzij en ging terug in den kouden avond, terug naar het binnenplein.

Er was gevochten aan den Rijn. Was haar vader op vijandelijk gezinden gestooten? Was hij gevallen? Was hij overvallen? Wie wilden hem kwaad?

Het kon toch zijn dat hij nu in het kamp was aangekomen ....

Om dat te melden zou de tweede bode volgen.

De kou was nog altijd vinnig. Alle sneeuw was weggevroren.

Maar de kou deed goed aan haar hoofd, dat in de laatste dagen gloeide of daar vuur smeulde.

Zij keek op in de strakke lucht, die al donker begon te worden. Ook naar den wachttoren waar Hendrik de wacht had.

Zij zag hem turen, en turen, en toen den hoorn aan den mond zetten.

Het sein klonk dat in de verte wat naderde.

De valbrug was op, en de poort gesloten Wolf kwam uit de poortgang en liep de trap naar den omgang boven de poort op.

Roswitha, ro

Sluiten