Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uitstorting de veroordeeling van zich-zelf dat hij niet sterk genoeg was geweest om het gesprokene ongesproken te laten en haar nieuwe aandoeningen te besparen.

Hij was op en bij den ingang voordat zij gelegenheid had

iets te zeggen.

— Vergeef God en al Zijne Heiligen behoeden u,"

bracht hij uit. „Ik zal den Keizer uw wensch overbrengen"....

En de voorhang viel achter hem neer.

— Kan ik iets voor u doen, mijne dochter," vroeg vader Hubertus, nog uit de diepte van den hoek waar hij zijn gebeden gezegd had.

Zij schudde het hoofd.

— Morgen, na den noen, rijden wij, zoo God wil en de Keizer het gevraagde geleide geeft," antwoordde zij zonder de

oogen op te slaan.

Hij ging, na den zegen over haar uitgesproken te hebben.

Roswitha haakte den voorhang achter hem dicht en keerde naar haar zitplaats terug.

Met het dichtvallen van den voorhang achter Auersperg was het haar geweest of daar meer was neergevallen tusschen hem en haar.... iets dat hen scheidde.... en dat zwaar te dragen was.

Er was iets verstoord.... verbroken. De vroegere rustige vertrouwelijkheid was voorbij; weg, juist nu zij daaraan nog meer behoefte had.

Die was geweest van het oogenblik af dat zij hem had leeren kennen; die was gegroeid na zijn bezoek op den Valkenburcht, sedert zij hem in gedachte had gevolgd en gezien als. „den jongeren wapenbroeder, die waar hij kon, haar vader zou dienen en bijstaan:" als den man die zijn eer had verpand voor haar vaders eer; die boden had gezonden; die haar bij den Keizer had binnengeleid

Sluiten