Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bevrijding!

Hij stak den arm tusschen de staven naar buiten, riep, wenkte, gilde uit. Zijn stem begaf hem.

Maar zijn vrienden hadden gezien!

Geloop, gedaver door gang en trap.... Zijn deur zwaaide open....

Roswitha!

Vader en dochter lagen in eikaars armen.

—Vader!"

Het werd meer gestameld dan gezegd.

„Hoe is het u gegaan," vroeg haar blik, eerst schuchter en bevreesd; daarna met grooten strengen ernst, een uitvorschen en in zich opnemen, een verwerken, een bitterheid. Een oplichten van diepe felle smart.

En daarna het neerglijden van haar hoofd tegen zijn schouder.

Ontspanning en dankbaarheid dat het verschrikkelijke voorbij was.

Niet langer de kloeke vastberadene, maar het kind dat de bescherming gevoelt van vaders nabijheid.

— Soli Deo gloria," zeide vader Hubertus' diepe bas van den drempel.

Graaf Bernsdorff en Auersperg stonden achter hem.

— Een stille intocht na zooveel rumoer," riep de eerste. „Maar je bevrijding is een feit, vriend! En het bezetten van den Reichenstein eveneens. Overgegaan zonder strijders! De eervergetenen hebben ingezien dat de maat van hun misdrijven overliep en hebben zich bij nacht en ontij uit de voeten gemaakt."

— Dezen nacht! Door de sluipgang!...."

— Met alles en allen waard in hun oog om meegenomen te worden. De weinige achtergeblevenen hadden in opdracht bij het eerst volgende stormloopen de witte vlag uit te steken en vader Hubertus op den omgang van de poort te voeren als bewijs van goede gezindheid."

— De burcht zou nog eerder verlaten zijn als niet een der

Sluiten