Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

best geleerd, en ze had honger, dus heelemaal geen zin om al die vervelende jaartallen op te noemen.

Maar de gouvernante vroeg geen jaartallen; ze begreep wel, dat prinsesjes hoofd daar nu niet naar stond; dus begon ze een mooi verhaal te doen van de ontdekking van Amerika, hoe Columbus al maar volhield, al scheen alles tegen te loopen. Prinsesje luisterde anders dolgraag naar geschiedenisverhalen, maar 't was gek: ze kon nu niet velen, dat de gouvernante zoo lief voor haar was, geen jaartallen te vragen en te vertellen. En dan... die Columbus was zoo flink: 't was net of iets daarin haar hinderde. En toen de gouvernante vertelde ,,maar Columbus zei in zich zelf: Ik wil 't niet opgeven!" riep prinsesje in eens: ,,Schei u toch uit met dat vervelende vertellen! ik wil er niet meer naar luisteren!''

De gouvernante keek verbaasd en verdrietig op. „Kom, kom," zei ze, ,,'t is toch zoo mooi, luister maar!" Ze begon weer te vertellen, maar prinses ,,Ik-w.il-niet" hoorde er niets van. Ze zag den mond van de gouvernante bewegen, maar ze verstond geen woord. Ze kreeg eerst een kleur van schrik, maar in hare booze stemming vond ze 't toen wel aardig, dat de gouvernante zoo voor niets praatte; wat 'n gek gezicht was dat, die mond altijd maar open en dicht te zien gaan, zonder dat er geluid uit kwam.

Eindelijk was het verhaal uit; ,,zie je wel, Augusta", vroeg de gouvernante, „dat 't een mooie geschiedenis is? Kom, nu gaan we rekenen."

Maar prinsesje had geen zin in rekenen. ,,Nee," zei ze, ,,ik wil niet rekenen, ik wil heelemaal niet leeren, ik wil niet knap worden!"

Toen ze het gezegd had. schrikte ze. Ze nam haar boek,.

Sluiten