Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ze wond de spinrag-fijne haren om haar vinger, en schudde haar kopje heen en weer. De groote, blauwe oogen keken naar het meisje, 'n beetje spotachtig keken ze, vond Augusta.

Maar ze liep dadelijk naar de fee toe, en smeekend vroeg ze: „Och, lieve fee, help me toch!"

,,Je helpen, prinses?" vroeg de fee, ,,heb ik je dan niet wat moois gegeven?"

„Nee," zei Augusta boos. ,,'t Was —" maar in eens zweeg ze. Waren hare ongelukken wel de schuld van de fee?

Ze begon weer te schreien. „Och," snikte ze, ,,'t kwam allemaal verkeerd uit."

„Zoo, zoo?" De fee schudde ernstig haar hoofdje. „En jij bent toch zoo'n flink meisje. Maar wat wou je nu eigenlijk ?"

Augusta kreeg een kleur, en heel zachtjes, tusschen haar snikken in, zei ze: „ik wou, dat 't maar niet meer zoo ging, dat alles wat ik niet wil maar niet in eens niet gebeurde."

De fee lachte. „Is 't anders niet, prinsesje? Dan neem ik mijn geschenk weer terug."

Nu hield Augusta in eens op met huilen; ze kreeg lust om te lachen. „En wordt alles dan weer gewoon?" vroeg ze blij. „Kan ik weer eten, en 'n jurk aandoen, en leeren, en... moeder weer een zoen geven?" 't Laatste vroeg ze heel zacht.

Maar de fee lachte. „Wat denk je wel, prinsesje?" vroeg ze. „Wat eenmaal gebeurd is, kan ik niet veranderen."

„Niet?" vroeg Augusta verschrikt.

„Tenminste niet, zonder dat er iets voor gedaan wordt," zei de fee.

Sluiten