Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze keken het razende ding nog even na.

„Een militaire auto," zei Ko. „Zag je die officier achter in? 't Was een hooge."

„Ja," zei Frits. „Wat ging het er door! Militaire auto's gaan altijd het hardst. Die geven nergens om, natuurlijk."

„Dat hoeven ze ook niet, want... Da's militair, zie je," verklaarde Ko.

En Frits begreep het al. Als zoo n soldatenkar niet woest zou rijden, wie dan wèl hè?

In de verte zagen ze de auto toch langzamer gaan en, . .. warempel hij hield stil. Wat zou 't zijn?

„Even kijken,"zei Ko. En daar ging hij al, staande op de trappers eerst.

Frits zei ook: „Even kijken." En 't lukte hem om bij de eerste poging al op 't zadel te komen. Lekker toch zoo»n fiets. Daar ging je maar zoo, of 't niets was, dat heele end terug.

Er was iets niet in den haak. De militaire chauffeur onderzocht z n machine. De eene officier keek belangstellend toe. De andere, de hooge met gouden kraag, ging al weer zitten en bestudeerde een kaart. De jongens keken naar hem met bewonderende oogen. Even gluurde de hoofdofficier over z'n lorgnet. Ko groette met ontzag en Frits deed het schuchter na.

„Waar gaan jullie heen jongens?" zei de man vriendelijk maar toch wat kortaf.

Sluiten