Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was een berg groene sla en een schaaltje met eieren stond naast een kluit boter.

In de verte klepte een helder klokje.

„Prachtig op tijd," zei Kees die tevreden z'n snorren weer in de punt draaide. „Twaalf uur, de pot van 't vuur. En nou eten jongens."

Ze zaten op een bankje en op 't hakblok uit de schuur en begonnen nu met graagte te eten. — De gastheer gaf het voorbeeld en de gasten waren hier volkomen op hun gemak. Ko zat even stilletjes te lachen. Kees zag het. „Wat is er? Iets te reclameeren?"

,,'t Is zoo komiek," barstte Ko uit. „Daar zitten we nou lekker te smullen en we kennen mekaar niet eens. En daar staat m'n pannetje en m'n lieve maggitabletten... en daar hadden we ons zooveel van voorgesteld... en die kijken we niet eens aan."

„O, is 't anders niet? Eet dan maar door; straks kunnen we praten."

„Maar..." verzette zich Ko. „Wie moet dat nou allemaal betalen?" Hij telde wel tien eieren en keek nog eens met verbazing naar de boter.

,,'t Is hier Luilekkerland moet je maar rekenen. Als wij 't niet opeten, doet het straks een ander, die we ook niet kennen."

Dit vreemde antwoord wekte weer ongerustheid.

Ze aten een oogenblik zwijgend door. De heete aardappeltjes deden de boter smelten en 't maal

Sluiten