Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om op de weg te komen. Ga je maar vast klaar maken. 'k Moet nog even voor vader gaan zorgen..."

De jongens stonden verslagen en wisten eerst niet wat te doen. Ze hadden wel over oorlog hooren praten. Misschien zou er oorlog komen, maar in hun land in elk geval niet. En 't Belgenland had er toch ook niet mee te maken. Soldaten hadden ze in de laatste dagen wel veel gezien, maar oorlog . . . Dat was immers altijd iets in verre landen. En in de geschiedenis, ja... Maar nü, en hier dichtbij ? Hoe kon dat nou ? Ja, de officier had gewaarschuwd en hier was alles verlaten door angstige menschen. De jongens zagen er alle twee wit van. Waren ze maar thuis!

Daar kwam Kees al weer aan. Je kon hem haast niet herkennen. Het blozende gezicht en de puntsnorren lieten echter geen twijfel. Hij droeg een behoorlijk heerenpak en knappen vilthoed. Met een fiets aan de hand kwam hij vlug aangeloopen.

„Klaar?" riep hij met commandostem.

De jongens schokten op. Bij dat ééne woordje voelden ze hun verslagenheid al wijken. Wat was die man een held in hun oogen en hoe veilig waren ze bij hem. Ko schaamde zich over z'n angst, 't Zou nu wel losloopen. Binnen een paar uurtjes waren ze misschien al thuis.

„Wacht even! Hoe heeten jullie en waar woon je?" De jongens zeiden het en Kees herhaalde het een paar maal.

4

Sluiten