Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

woord deed. Hij sprak beleefd, onderworpen haast. Die heer met z'n fiere houding en barsch voorkomen, was dat dezelfde, die daar juist zulke zachte woorden had gesproken? De Duitscher was er door in de war geraakt en hakkelde ook, omdat hij zich zoo n beetje verstaanbaar trachtte te maken in de landstaal.

„Spreek Duitsch!" commandeerde Kees hem in z'n eigen taal.

Toen ging 't beter. Hij vroeg om voedsel en ligging voor z'n manschappen.

„Hoeveel?" zei Kees kort af, maar niet onvriendelijk.

Twintig of dertig. Misschien minder. Ze zouden alles betalen.

Kees wenkte de jongens.

Ze waren zoetjesaan naderbij gekomen, en niet meer bang voor de vreemde soldaten. Die deden bijna allemaal erg vriendelijk tegen hen en zagen er ook heelemaal niet angstwekkend uit. Wat ze zeiden verstonden de jongens niet allemaal. Maar één had Frits bij de kin genomen en liefkoozend met z'n hand over 't blonde haar gestreken. Toen had Frits in een paar oogen gekeken, die zoo vriendelijk blonken. En hij had het wel verstaan, dat de man zei: „Dat is mijn jongen, mijn Otto." — Toen waren de vriendelijke oogen vol tranen geloopen. Frits was er raar van geworden: een soldaat die schreit!

Sluiten