Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dansers op den vloer der zalen. Van tijd tot tijd herhaalde zich het geroep der schildwachten van post tot post, en soms mengde zich een trompetsein met de accoorden van het orkest en wierp zijn schelle tonen te midden der algemeene harmonie.

Lager nog, vóór den gevel, zonderden zich donkere massa's van de groote lichtkegels af, door het licht van het Nieuwe Paleis gevormd. Het waren booten die eene rivier afvoeren, waarvan de wateren hier en daar door het trillend schijnsel van eenige vuurbakens verlicht, het lage gedeelte der terrassen bespoelden.

De voornaamste persoon van het bal, hij die het feest gaf en aan wien generaal Kissoff een titel toegekend had, voor vorsten bestemd, was eenvoudig in eene officiers-uniform der jagers van de garde gekleed. Het was van hem geene gemaaktheid, maar de gewoonte van een man die weinig met pralerij opheeft. Zijne kleeding stak dus af bij de prachtige kostumes om hem heen, en zelfs vertoonde hij zich meestal zoo te midden van zijn geleide, bestaande uit Georgiërs, Kozakken, Lesghiërs, schitterende eskadrons, in de prachtvolle uniformen van den Kaukasus uitgedost.

Dit personage, groot van gestalte, met een vriendelijk uiterlijk, een kalm gelaat, doch met een voorhoofd dat zorgen verried, ging van de eene groep naar de andere, maar sprak weinig en scheen zelfs slechts een flauwe aandacht te wijden, hetzij aan de vroolijke gesprekken der jonge genoodigden, hetzij aan de meer ernstige der hooge staatsambtenaren of der gezanten, die bij hem de Voornaamste staten van Europa vertegenwoordigden. Twee of drie dezer scherpzinnige diplomaten — gelaatkundigen van beroep — hadden wel gemeend op het gelaat van hun gastheer eenig teeken van ongerustheid op te merken, waarvan de oorzaak hun ontsnapte, doch geenenkelezouzichveroorloofdhebben.hemhieroverteondervragen.

In alle geval wilde de officier der jagers van de garde ongetwijfeld geenszins dat de geheime gedachten, die hem bezighielden, het feest zouden storen, en, daar hij een dier zeldzame vorsten was, aan wien bijna eene geheele wereld zich gewend heeft te gehoorzamen, zelfs in gedachte, werden de genoegens vanhetbalgeenoogenblikbelemmerd.

Generaal Kissoff wachtte evei\wel dat de officier, aan wien hij zooeven de dépêche uit Tomsk had medegedeeld, hem het bevel zou geven zich te verwijderen, doch deze bleef het stilzwijgen bewaren. Hij had het telegram genomen, het gelezen en zijn.gelaat werd hoe langer hoe somberder. Hij bracht zijn hand zelfs onwillekeurig aan het gevest van zijn degen en vervolgens aan zijne oogen, die hij een oogenblik bedekte. Men zou gezegd hebben dat het schelle licht hem smartte, en dat hij de duisternis zocht, om beter tot zich zeiven in te keeren.

„Dus," hernam hij, na generaal Kissoff naar het venster geleid te hebben, „zijn wij sedert gisteren niet meer in verbinding met den grootvorst?"

Sluiten