Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Daily Telegraph, en de Franschman, correspondent van.... Van welk dagblad of van welke dagbladen, dit zeide hij niet en wanneer men 't hem vroeg, dan antwoordde hij vroolijk weg, dat hij met zijne „nicht M'adeleine" briefwisseling hield. In de werkelijkheid was deze Franschman, onder een schijn van luchtigheid, zeer slim en zeer scherpzinnig. Links en rechts pratende, misschien om beter zijn lust om nieuws te vernemen te verbergen, liet hij zich nooit uit. Zijne praatzucht zelfs diende hem tot zwijgen, en misschien was hij meer geheimhoudend en omzichtig dan zijn collega van de Daily Telegraph. En zoo beiden dit feest bijwoonden, dat in het Nieuwe Paleis in den nacht van 15 op 16 Juli gegeven werd, dan was 't in hoedanigheid van dagbladschrijvers, en tot groote stichting hunner lezers.

Het spreekt vanzelf, dat deze beide mannen vol ijver voor hunne zending waren, door onophoudelijk als fretten het spoor te volgen van het meest onverwachte nieuws; niets schrikte hen af, mits zij maar slaagden ; zij hadden de onverstoorbare koelbloedigheid en de werkelijke stoutheid van lieden van het vak. Als wezenlijke jockeys van die steeple chase, van de jacht op nieuwstijdingen, klommen zij over hagen, trokken zij rivieren over, sprongen zij de hindernissen over met de weergalooze drift van volbloedpaarden die de eersten willen zijn of sterven!

Overigens lieten hunne dagbladen 't hun aan geen geld ontbreken als zijnde dit de zekerste, snelste en volmaaktste stof die tot nu toe bekend is om nieuwstijdingen te bekomen. Men moet er ook tot hunne eer bijvoegen, dat geen van beiden zich ooit met het bijzondere leven bemoeiden, en dat zij dan alleen werkten, wanneer staatkundige en maatschappelijke belangen in het spel waren. In éen woord, zij oefenden hetgeen men sedert eenige jaren noemt,, ,het groote staatkundige en militaire verslaggeversschap' 'uit.

Alleen zou men zien, wanneer men ze van nabij gadesloeg, dat zij den meesten tijd eene zonderlinge manier hadden om de feiten te beschouwen en vooral hunne gevolgen, daar ieder van hen zijne eigen manier „van zien en van waardeeren" had. Doch daar het hun met hunne taak ernst was, en zij zich niet ontzagen, wanneer het te pas kwam, zou het leelijk geweest zijn hen hierover te laken.

De Fransche correspondent heette Alcide Jolivet. Harry Blount was de naam van den Engelschen correspondent. Zij ontmoetten elkander voor den eersten keer op het feest in het Nieuwe Paleis, waarvan zij in hun dagblad een verslag moesten geven. Het verschil van hun karakter, gevoegd bij een zekere jalousie de metier, moest hun vrij weinig genegenheid voor elkander inboezemen. Evenwel vermeden zij elkander niet en zochten veeleer elkander wederkeerig te polsen omtrent het nieuws van den dag. Zij waren, alles wel beschouwd, twee jagers, op hetzelfde jachtveld met gelijke behoedzaamheid jagende. Hetgeen de een miste, kon

Sluiten