Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wenden, daar mijn laatste telegram tot Oedinsk gegaan is," merkte Alcide Jolivet met eene zekere voldoening op.

„En het mijne slechts tot Krasnojarsk," antwoordde Harry Bloünt met niet minder voldoening.

„Dan zult gij ook weten dat orders naar de troepen van Nikolaevsk zijn gezonden?"

„Ja, mijnheer, terzelfder tijd dat men aan de Kozakken van het gouvernement Tobolsk telegrapheerde om zich te verzamelen."

„Niets is meer waar, mijnheer Blount, die maatregelen waren mij insgelijks bekend, en geloof maar, dat mijn lieve nicht morgen er reeds iets van vernemen zal!"

„Precies zooals de lezers van de Daily Telegraph 't ook zullen vernemen, mijnheer Jolivet."

„Daar hebt ge 't. Wanneer men alles ziet wat er omgaat!...."

„En wanneer men naar alles luistert wat er gezegd wordt!...."

„Een belangrijke veldtocht om te volgen, mijnheer Blount." .

„Ik zal hem volgen, mijnheer Jolivet."

„Dan is 't wel mogelijk dat wij elkaar op een terrein zullen terugvinden, dat minder veilig zal zijn dan de vloer van deze zaal!"

„Minder veilig, ja, maar...."

„Maar ook minder glad!" antwoordde Alcide Jolivet, die zijn collega tegenhield op het oogenblik dat deze, achteruitgaande, het evenwicht verloor.

En hierop verlieten de beide correspondenten elkander, verheugd te weten dat de een den ander geen vlieg had afgevangen. Inderdaad zij warén beiden even goed op de hoogte.

Op dit oogenblik gingen de deuren der, aan de groote zaal, belendende zalen open. Daar stonden verscheiden zeer groote prachtig gedekte tafels, met kostbaar porselein en gouden vaatwerk in overvloed voorzien. Op de tafel, die in het midden stond, en voor de prinsen, de prinsessen en de leden der diplomatie bestemd was, schitterde een zeer kostbaar middenstuk, uit de Londensche fabrieken afkomstig en rondom dit meesterstuk van goud- en zilverwerk glinsterden, onder het licht der kristallen kronen, de duizend stukken van het bewonderenswaardigste servies, dat ooit de fabrieken van Sèvres verlaten had.

■De genoodigden van het Nieuwe Paleis begaven zich nu naar de zalen van het soupé. Op dit oogenblik naderde generaal Kissoff, die binnenkwam, schielijk den officier der jagers van de garde.

„Wel?" vroeg deze driftig, zooals hij den eersten keer gevraagd had.

„De telegrammen gaan niet verder dan Tomsk, Sire."

„Een koerier, terstond!"

De officier verliet de groote zaal en ging in eene groote kamer daarnaast. Het was een werkvertrek, zeer eenvoudig met oude eikenhouten meubels gemeubileerd, en gelegen in een der hoeken

Sluiten