Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het groote wild was niets minder dan de Siberische beer, een ontzagwekkend en wreed dier, waarvan de grootte gelijk is aan die van den ijsbeer. Peter Strogoff had meer dan negen en dertig beren gedood, dat wil zeggen, dat de veertigste onder zijne steken gevallen was, — en men weet, wanneer men de jacht legenden, van Rusland gelooven mag, hoeveel jagers, die tot den negen en dertigsten beer gelukkig zijn geweest, voor den veertigsten bezweken zijn.

Peter Strogoff had dus het noodlottige toeval overschreden, zonder zelfs eene lichte wond ontvangen te hebben. Sedert dit oogenblik vergezelde zijn zoon Michael, toen elf jaar oud, hem voortdurend op zijne jachten, droeg voor hem de „ragatina , namelijk de gaffel, terwijl hij alleen met het mes gewapend was. Op zijn veertiende jaar had Michael Strogoff zijn eersten beer gedood geheel alleen, — dat nog niets was; — maar na hem gevild te hebben, had hij de huid van het reusachtige dier tot de ouderlijke woning gesleept, waarvan hij eenige wersten verwijderd was — hetgeen bij het kind eene ongewone kracht aanduidde.

Dat leven was van dat gevolg dat hij, op den mannelijken leeftijd gekomen, in staat was alles te doorstaan, de koude, de hitte de honger, de dorst, de vermoeienis. Het was, zooals de Takoét der noordelijke streken, een man van staal. 'Het kon vier en twintig uren zonder eten, tien nachten zonder slapen blijven, en wist zich te midden der steppen tegen de koude te beschutten daar waar anderen doodgevroren zouden zijn Toegerust me zintuigen van eene buitengemeene fijnheid, geleid door het instinct van eene Delaware te midden der witte vlakte, vond hij, wanneer de mist den geheelen gezichteinder onderschepte, zelfs wanneer hij zich in het land der hooge breedten bevond, waar de poolnacht langen tijd heerscht, zijn weg, daar waar anderen hunne schreden niet hadden kunnen richten. Al de geheimen van zijn vader waren hem bekend. Hij had geleerd zijne schreden te nchten naar bijna onmerkbare teekens, namelijk de richting der ijskegels, de ligging der dunne boomtakjes, de lucht die van de uiterste grenzen van den gezichteinder toevloeide, het vertrapte gras in de wouden, nauw merkbare tonen die in de lucht zweefden, knallen m de verte, trekvogels in de benevelde lucht, duizenden bijzonderheden, die als duizenden baken zijn voor hem, die ze weet te herkennen. Bovendien gehard in de sneeuw, als een Damascener kling in de wateren van Syrië, had hij eene ijzeren gezondheid, zooals generaal Kissoff gezegd had, en hetgeen niet minder waar was, een nart

^ ^efeenige hartstocht, dien Michael Strogoff bezat, was de liefde voor zijne moeder, de oude Marfa, die nooit het oude huis der Strogoffen te Omsk, aan de boorden van de Irtisch had willen verlaten, daar waar de oude jager en zij zoolang te zamen leefden. Toen 'haar zoon haar verliet, was het met een beklemd hart, doch

Sluiten