Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

oordeelen. Dit werd zeer juist opgemerkt door een der reizigers, die in een der voorste wagens van den trein zat. Deze reiziger, blijkbaar een vreemdeling, nam alles nauwkeurig op en deed twintig vragen, waarop men slechts ontwijkend antwoordde. Elk oogenblik uit het raampje kijkende, waarvan het glas naar beneden was, tot groot ongerief van zijne medereizigers, verloor hij geen enkel gezichtspunt van den gezichteinder ter rechter zijde; hij vroeg den naam der meest onbeduidende plaatsen, hunne ligging, welken handel zij dreven, hunne nijverheid, het aantal inwoners, het getal der sterfte van beider sekse enz., en dit alles schreef hij in een boekje, reeds overladen met aanteekeningen.

Dit was de correspondent Alcide Jolivet, en indien hij zooveel onbeduidende vragen deed, was zulks, om te midden van zooveel antwoorden die daarop volgden, een belangrijk feit voor zijne nicht te vernemen, maar natuurlijk zag men hem aan voor een spion, en men zeide niets dat betrekking had op de gebeurtenissen van den dag.

Ziende dat hij niets kon vernemen betrekkelijk den inval der Tartaren, schreef hij in zijn notitieboekje:

Reizigers van een volstrekte stilzwijgendheid; in staatkundige zaken niets los te krijgen.

Terwijl Alcide Jolivet zijne reisindrukken nauwkeurig aanteekende, gaf zijn collega, in denzelfden trein gezeten, en voor hetzelfde- doel reizende, zich over aan denzelfden arbeid in een anderen waggon. Geen van beiden hadden elkander dien dag aan het station te Moskou ontmoet, en zij wisten van weerszijde niet dat zij naar het tooneelvan den oorlog vertrokken waren. Doch Harry Blount, die weinig sprak maar veel toeluisterde, had aan zijne medereizigers niet hetzelfde wantrouwen ingeboezemd als Alcide Jolivet. Ook had men hem niet aangezien voor een spion, en zijne buren praatten in zijne tegenwoordigheid, zonder zich te geneeren en lieten zich zelfs meer uit dan hunne natuurlijke omzichtigheid het meebracht. De correspondent van de Daily Telegraph had dus kunnen opmerken hoezeer de gebeurtenissen deze kooplieden, die zich naar Nijni-Novgorod begaven, bezig hielden, en hoezeer de handel met Middel-Azië in zijn doorvoer bedreigd werd.

Ook aarzelde hij niet in zijn aanteekeningboekje deze alleszins juiste opmerkingen te schrijven: „Reizigers zeer ongerust; men spreekt van niets dan oorlog en men spreekt er over met eene vrijheid die, tusschen de Wolga en de Weichsel, verwondering

moet wekken!" , , ,

De lezers van de Daily Telegraph werden dus even zoo goed op de hoogte gehouden als de „nicht" van Alcide Jolivet.

En daar Harry Blount, gezeten aan de linkerzijde van den trein, slechts een gedeelte van de streek gezien had, dat zeer heuvelachtig was, zonder zich de moeite te geven naar het rechter gedeelte om te kijken, dat uit onafzienbare vlakten bestond,

Sluiten